De grote dag en een week later!

Hoi iedereen,

Allereerst sorry dat ik 2dagen te laat ben maar dit alles heeft te maken met dat ik zo druk ben met eten en drinken, dat ik te kort tijd had om een blog te schrijven maar vanaf vandaag wordt alles weer wat makkelijker.

We beginnen bij het begin en dat was de grote dag: 21 april 2017.

Mijn wekker ging om 6 uur. De zenuwen werden erger en erger. Ik was doodziek geweest die nacht van alle nervositeit. De laatste spullen deed ik in mijn tas en ik nam nog het laatste toegestane slokje water en om kwart over 7 gingen we de auto in richting het Rode Kruis Ziekenhuis. Eenmaal aangekomen grapte ik nog dat het voelde alsof ik als een varken naar de slachtbank werd gebracht. Dat was natuurlijk ook de angst die toch wel een beetje naar boven kwam. Ik moest bloedprikken voordat ik werd opgenomen. Op de 5e verdieping werd ik opgenomen. Ik werd alsmaar nerveuzer en nerveuzer. Ik moest m'n operatieschort aandoen en een charmante doorkijkende onderbroek haha. Ik moest nog even een vragenlijst invullen en mijn bloedsuikerspiegel laten meten en nuchter was dat 6.2. Om 10 voor 11 werd ik opgeroepen, dus ik stap in m'n bed en de verpleegster en mijn moeder brachten me naar de kamer waar ze je voorbereiden op de operatie. Daar was ik zo nerveus dat ik alsmaar bleef huilen. Ik vond het super spannend en het was ook nog eens mijn eerste operatie. Het infuus werd erin gezet en ik kreeg een haarnetje op en werd als 2e meegenomen naar de operatie kamer door de anesthesiste en haar assistent. Ik vond het doodeng om daar op die tafel te liggen. Mijn armen werden vastgebonden en ik werd aan de monitoren gelegd. Ik weet nog dat ik een schok kreeg omdat er een draadje tegen een plakkertje aankwam maar dat werd gelukkig meteen geregeld. Ik zag de chirurg nog even en er werd een checklist doorgenomen en toen begon de anesthesist een rustgevend middel te spuiten en kreeg ik een kapje op. Er werd gezegd dat we waren begonnen en dat ik me een beetje duizelig zou voelen. Ik knikte ja en toen was ik vertrokken.

Eenmaal op de verkoeverkamer werd ik weer rustig wakker. Ik weet dat ik onwijze dorst had omdat ik geïntubeerd was geweest. Blijkbaar vond een verpleegster dat ik onrustig was dus vroeg ze of mijn moeder moest komen. Dat laat ik me geen 2e keer zeggen en zei ja. Mijn moeder zat een half uur naast me en af en toe viel ik weer even weg maar ik bleef naar haar arm grijpen om te voelen of ze er nog was. Na een half uur mocht ik weer naar beneden naar de kamer. Ik mocht helaas maar even mijn ouders en zusje zien. Kort daarop viel ik weer in slaap en werd om kwart over 3 wakker voor bezoekuur. Mijn opa en oma kwamen een uurtje langs wat wel even gezellig was. Na een uur moest al het bezoek weer weg en ging ik weer slapen. Tot het volgende bezoekuur heb ik geslapen of even een paar mensen geappt. Het volgende bezoekuur kwamen m'n zusje, vader en zijn partner op bezoek. Ik kreeg een hele leuke ballon die ik op mijn kastje kon houden. Het was ook wel weer kort voor een uurtje. Na het bezoekuur keek ik wat tv tot om 10 uur de paniek toesloeg. Mijn hartslag werd gemeten en kwam uit op 112 slagen. Dit was best hoog en de verpleger moest de arts bellen volgens protocol. Nou fijn ik in paniek want het kon duiden op een bloeding. Nog geen 10 minuten later stond er een vrouw aan mijn bed om bloed af te nemen. Dit zou onderzocht worden en dan zou de arts komen met de uitslag. Toen de arts binnen kwam vroeg hij hoe ik me voelde en ik zei dat ik me kip lekker voelde. Ik vroeg of het erg was en hij zei dat alle uitslagen goed waren en voelde nog even aan mijn buik. Ik was weer opgelucht want het bleek dat ik al werd opgenomen met een hartslag van 110. (wat stress en angst wel niet met een mens kan doen) Daarna alleen nog een trombose prik en toen slapen.

Wat een rot nacht. Dan piepte dat infuus weer en toen werd er iemand niet lekker en daarna lag ik weer niet lekker in bed.. Nou fijn we werden wakker gemaakt en opnieuw bloeddruk en hartslag gemeten en dit keer was het wel goed. Kort daarop werden er medicijnen toegediend en moesten wij er zelf ervoor zorgen dat we 500 ml dronken want dan mocht het infuus eruit. Nou om 11 uur stipt mocht bij mij het infuus eruit. Ik heb nog even gevraagd of de verpleegster mijn bloedsuikerspiegel wilde meten. Ik kwam er wel achter dat ik het op 21 april nuchter heb laten doen en nu had ik al gedronken enzo. Goed nieuws er kwam 5.1 uit. Dit zou kunnen betekenen dat ik van mijn Diabetes type 2 af ben. Om ongeveer half 2 werden we ontslagen en ik was om half 3 weer lekker thuis. Eenmaal thuis kwam m'n vader met z'n partner op bezoek maar een uur later lag ik alweer in bed omdat ik zo moe was. Ik mocht toch geen avondeten omdat ik een week aan vloeibaar moest.

's Nachts ging het fout. Ik werd niet lekker en was onwijs misselijk. Ik mijn zusje roepen maar ze werd niet wakker. Nog een keer proberen alleen dan haar arm erbij aantikken. Ja ze werd wakker en sprong meteen overeind omdat ze ook niet wist wat verstandig was. Heeft ze ons moeder wakker gemaakt en ook zij sprong meteen overeind. We gingen maar een kopje thee drinken en ik ging even op het balkon de frisse lucht in. Ik dacht dat het hielp en ging naar binnen voor mijn thee tot dat ik moest koren (braakneiging). Snel naar het toilet maar er kwam niks want ik had niks in me. Ik was wel bang dat het pijn zou doen want ik mag geen kracht zetten op mijn buik. Na 4 keer koren voelde ik me ineens weer helemaal goed. Voorzichtig heb ik mijn thee opgedronken en hebben we onze slaap voortgezet.

De dagen daarna was ik alleen maar moe, ik had het koud en was futloos. Het voelde als een straf dat ik 5 dagen lang hoofdpijn had. Ook ging ik ineens weer menstrueren. Dit zou betekenen dat het ook goed gaat met mijn PCOS en vruchtbaarheid. Alles klopte wel want ik kreeg ineens geen suiker binnen, ik begon te menstrueren en ik was moe van narcose. Ik dacht heel even van: ''Heb ik het hier nou voor gedaan, het voelt als een straf die hoofdpijnen, terwijl ik alleen maar mezelf beter wil maken." Toch weet ik nog steeds waar ik het WEL voor doe.

Ik had een eet/drink schema waaraan ik mij moest houden. Ik stond dus netjes om 08.00 op en ging om 22.15 weer naar bed. Om 8 uur at ik een kommetje yoghurt of kwark, om 10 uur een beker melkproduct, om 12 uur een gladde soep, om 14 uur een kommetje yoghurt of kwark, om 16 uur een beker melkproduct, om 18 uur een gladde soep, om 20 uur een beker melkproduct en om 22 uur een beker melkproduct. Ik was dus alleen maar bezig met eten en drinken en had tussen die tijden door nog anderhalf uur om even te slapen. Ook moest ik tussen die tijden door nog meer vocht erbij drinken om tot 1.5 L tot 2 L te komen.

Woensdag kwam alles mijn neus wel uit. Ik wilde kauwen. We besloten op donderdag avond om een soep te vervangen door een gepureerde aardappel met wat kerrie poeder. Dit was ook glad en dik vloeibaar dus waarom ook niet. Ik dacht er alleen niet bij na dat het glas melkproduct om 20 uur zo zwaar bij de aardappelen zou vallen. Mijn god ik zat echt even overvol. Ik heb maar even een paar keer heen en weer gestiefeld door onze gang. Pas om 22 uur hoorde je mijn maag ''doorspoelen'' en wat was dat een lekker gevoel zeg. Elke dag om 22 uur moest ik ook spuiten tegen trombose dus dat deden we die dag ook en daarna nam ik nog even een slokje water en ging naar bed. Ik kan namelijk niet meer opblijven tot 2 uur 's nachts. Mijn ogen vallen om half 10 al dicht hahaha. Het vergt veel energie maar dan heb je ook wat.

Om te voorkomen dat ik trombose krijg wordt er verwacht dat ik ook even rond loop. Dit heeft er ook mee te maken dat je dan je beweging krijgt omdat je 3 tot 6 weken niet meer dan 2 kilo mag duwen, trekken en tillen. Dus Simone ging even een rondje naar de Vomar. Ik moest toch wat nieuwe yoghurt hebben. Ik merkte dat dit nog even te ver was. Dus de volgende dag deden we een rondje om de flat en de dag daarop een rondje om 2 flats. Gisteren heb ik een rondje winkelcentrum gedaan. We gingen dan wel alleen naar de Albert Heijn en naar de vis en kaasboer maar toch merk je dat je helemaal gesloopt bent als je weer thuis komt. Het was wel lekker om er even uit te zijn maar ik wilde wel ontzettend graag even een uurtje slapen en heb dit ook gedaan. Ook merk je dat je voorzichtig moet eten in een winkelcentrum. Sinds gisteren mag ik weer vast voedsel eten en oh oh oh wat was dat lekker zeg. Alles netjes volkoren of rogge en dan een beleg soort waar veel eiwitten inzitten want die heb ik in grote hoeveelheden nodig. Alles ging goed, het kauwen en het slikken en mijn eten viel ook goed in mijn maag. Bij de kaasboer mocht ik een plakje. Gedachteloos prop ik dat hele plakje in m'n mond waar ik zelf verschrikt van op keek. Ik dacht bij mezelf: "Sukkel, je moet goed kauwen en kleine hapjes nemen.'' Het is dus allemaal even wennen en opletten. Gelukkig heeft het plakje goed zijn bestemming bereikt hahaha.

Naast dat al mijn pleisters en hechtpleisters eraf zijn, komt hier het grote moment waar ik iedereen voor in spanning heb gehouden.......... IK BEN IN 8 DAGEN TIJD....... 6.2 KILO AFGEVALLEN. Hoera, Hoera, Hoera. Hier doe ik het voor!!!!

Dit was het weer voor vandaag. Volgende week donderdag ben ik er gewoon weer omdat ik nu andere tijden qua eten heb, omdat ik weer vast voedsel mag. Bedankt voor het lezen en laat een leuke reactie achter op mijn Facebook of hier! Xxx

Spanning loopt op!

Hoi iedereen,

Aaaah morgen is het zover! Eindelijk na 8 maanden te hebben gevochten word ik morgen dan toch echt geopereerd. Super spannend natuurlijk. De hele week heb ik mijn gevoel onder controle gehouden maar sinds gisteren avond klopt mijn hart in m'n keel en heb ik slecht geslapen. Ik heb mezelf vandaag redelijk bezig gehouden door kippensoep (gladde bouillon) te maken en ik heb mijn tas ingepakt voor het nachtje dat ik moet blijven uit voorzorg. Het begint nu toch wel door te dringen dat er echt een enorme verandering in mijn leven gaat komen.

Afgelopen woensdag zijn er weer 3 personen van mijn groepje geopereerd. Dit keer zat er een persoon tussen die een sleeve kreeg. Het gaat allemaal goed met de 7 geopereerde personen van de groep.

Vandaag mochten de 3 personen van de 2e operatie ronde, weer beginnen met vast voedsel te eten. We houden elkaar allemaal op de hoogte in de groepsapp. Het vaste voedsel viel bij iedereen goed en je voelt je ook echt sneller vol. Ik kan er nu nog niet over mee praten maar vanaf morgen komt daar verandering in.

Ik mocht om 10 uur vanochtend naar de afdeling opname bellen en ik kreeg te horen dat ik morgen ochtend om 9 uur word opgenomen. Het zou dus kunnen dat ik om 10 uur morgen ochtend word geopereerd.

Vanaf morgen moet ik een week helder eten en vanaf dag 3 dik vloeibaar erbij. Na een week mag ik weer vast voedsel nemen alleen zal dit in kleinere porties zijn en kleine hapjes. Genieten blijf ik doen want dat mag gewoon en wordt ook aangemoedigd.

Om 17.00 uur vanavond heb ik mijn ''galgenmaal'' nog opgepeuzeld. Ik heb even moeten nadenken maar ik vond Mcdonalds toch het lekkerste om als heel gerecht nog naar binnen te werken haha. Ik heb ervan genoten en ik kan nu er nu volop tegenaan.

Ik heb jullie verder op dit moment niks te vertellen. Ik ben erg nerveus en ik ben ook erg trots op mezelf dat ik zover ben gekomen en dat ik nog zover komen ga! Dit was het dan voor nu. Ik hoop zaterdag misschien nog een extra blog erop te zetten als ik goed wakker ben en uitgeslapen heb.

Groetjes en bedankt voor alle lieve berichten op Facebook Xx
(hier het bericht van Facebook)

Vanaf morgen zal het anders zijn. Morgen begint mijn "nieuwe" leven, een "nieuwe" ik. Ik verander voor niemand maar alleen voor mezelf. Hier heb 8 maanden voor gevochten om dit mogelijk te maken. Ik heb allerlei doelen gesteld en behaald. Ik ben 6 maanden bij de Weight watchers geweest, ik ben gestopt met roken en ik heb groenlicht gekregen. Morgen is het dan eindelijk zover. Om 9 uur word ik opgenomen in het ziekenhuis voor mijn maagverkleining. Ik heb de hele week mijn gevoel onderdrukt maar nu begint de nervositeit toch echt op te spelen. Vandaag zal ik nog veel mogen en kunnen eten maar vanaf morgen is dat afgelopen. Vanaf morgen begin ik met een week vloeibaar en vanaf dag 3 dikvloeibaar erbij en na een week mag ik weer vast eten maar zal dit in kleine porties kunnen. Ik mag sommige dingen nog even niet maar ik mag blijven genieten. Vanaf morgen zal ik ook zien wie er aan mijn zijde blijven staan of wie juist niet. Vandaag is ook de laatste dag dat ik m'n metformine pillen van de diabetes moet slikken. Vanaf morgen wordt alles beter, ook qua gezondheid. Vandaag ga ik nog even rustig aan doen en mijn tas inpakken voor morgen want ik moet een nachtje blijven. Ook ga ik vandaag de kippensoep maken en vanavond mijn blog schrijven waar ik dit stukje ook in ga verwerken. Morgen horen jullie van mij als ik weer wakker ben. Ik ben blij dat ik m'n moeder, vader en zusje mee heb en tijdens de bezoek uren m'n opa en oma en de vriend van m'n vader nog even zie. Vanavond ga ik dan toch echt aan mijn galgenmaal haha

Het was een enerverende week!

Hoi iedereen.

Even een kleine update van afgelopen week. Er is natuurlijk weer veel gebeurd ondanks ik 3 weken vrij ben van de Nederlands Obesitas Kliniek sessies.

Ik begin bij afgelopen maandag. Afgelopen maandag heeft de 1e operatie plaatsgevonden bij een groepsgenoot van mij. Haar operatie was goed verlopen maar ze was erg misselijk en duizelig. Heel vervelend natuurlijk maar ook logisch aangezien je lichaam een optater krijgt en een verandering ondergaat. Gelukkig was haar operatie 3 dagen geleden en gaat het nu goed met haar.

Ook kreeg ik op maandag een telefoontje van het klachtenpanel van het RKZ. Hier was ik erg blij mee, ze gaven gehoor aan mijn ongenoegen met de receptionistes waarmee ik een klein akkevietje had. Ik heb opnieuw mijn verhaal verteld en ik heb aangegeven dat ik opnieuw naar mijn bloeduitslag wil laten kijken. Dit ging ze allemaal regelen en ik zou nog van haar horen. Nog geen half uur later werd ik door de verpleegkundige chirurgie gebeld. Er was inderdaad een foutje in mijn bloed geglipt. Ik kwam, net zoals iedereen uit mijn groep, vitamine D te kort. De verpleegkundige schreef hiervoor meteen vitamine D ampullen uit, die ik 2 x 2 weken moet slikken. Daarna kreeg ik meteen te horen dat er een plekje vrij was gekomen voor een operatie op 21 april. Perfect! Ik zei: "zet me er maar in.'' Nu was alles geregeld waar ik me zorgen over maakte. Ik ging na het gesprek meteen naar de apotheek en heb ook meteen de vitamines ingenomen. Het klachtenpanel heeft nog terug gebeld maar dat was gewoon de afhandeling.

Tot vandaag was er verder niks om over te schrijven. Vandaag werden de volgende 3 van mijn groepje geopereerd. Hartstikke spannend natuurlijk maar zij bleven er erg nuchter en rustig onder. Ik weet nog niet hoe het met ze gaat omdat ze nogal laat werden geopereerd dus ze zullen nu nog wel vreselijk suf zijn van de narcose. Ik daarin tegen werd weer geïnterviewd door RTV Noord-Holland. Ik werd afgelopen januari ook al geïnterviewd door ze over een maagband (link naar interview januari staat onderaan de pagina) maar nu mocht ik het echt over mijn reis hebben en hoe ik erin sta. Het was best een lang interview met ze maar ik vond het erg leuk. Ik heb een shot in de badkamer waar ik op een weegschaal sta en een shot voor de spiegel terwijl ik naar mezelf keek en voor de rest heeft het interview plaatsgevonden in de woonkamer. Dit zal pas uitgezonden worden na de maand mei omdat het een voor-opname was en er komt ook nog een opname na mijn operatie. Met andere woorden er komt een 3e vervolg!! Yesss.

(De link naar mijn 1e interview:
https://www.nhnieuws.nl/nieuws/198516/simone-19-krijgt-maagverkleining-ik-wil-mijn-leven-terug )


Dit was het weer voor deze week. Heel weinig maar volgende week probeer ik iets meer te schrijven. Ik ga volgende week vertellen hoe ik me voel aangezien mijn nieuwe update de dag voor mijn operatie erop komt. Tot volgende week Xxx

Laatste puntjes op de I. Sessie 6!

Hoi iedereen,

Yihaaa vandaag was de laatste sessie van het pre-operatief project van de NOK. Vanaf aanstaande maandag gaan de 3 weken in dat we geopereerd worden. Maandag vind ook meteen de 1e operatie plaats. Helaas weet ik nog steeds niet een exacte datum voor mijn operatie. Morgen krijg ik een telefoontje vanuit het ziekenhuis met wat wij speculeren, de bloeduitslagen, maar je weet het maar nooit. Ook verwacht ik volgende week woensdag een telefoontje, deze stond wel op afspraak en dit is met een verpleegkundige van de chirurgie waar ik opgenomen wordt. Wie weet, wie weet.

Gisteren toch maar voor de zekerheid het ziekenhuis gebeld want ik ben nu toch wel erg benieuwd naar mijn datum. Helaas liep het gesprek niet als gepland en werd het nogal venijnig. Pisheet lopen vloeken en tieren maar ja ook bij mij loopt de spanning op voor de operatie. Ik heb er tenslotte wel alles voor gedaan en er nu al 9 maanden naar uitgekeken. In die tijd had ik een kind kunnen baren :P Het verliep dus niet zo netjes.

Vandaag was dan eindelijk de laatste sessie. We begonnen met de psycholoog. Al vrijwel meteen werd er aangegeven door mijn groep dat ik zo rot behandeld was door het RKZ. Ik vond het zo fijn dat iedereen voor mij opkwam. Ik ben natuurlijk de jongste maar ik vind zoveel steun bij de groep. Helaas was er niet echt een oplossing voor maar het werd wel opgeschreven door de psycholoog. Toen mijn tranen weer gedroogd waren gingen we verder met de sessie. We kregen eerder al de opdracht om 2 brieven te schrijven naar ons zelf. Een brief over je toekomst met leefstijlverandering en eentje waar je geen leefstijlverandering inzet. Dit was wel een moeilijke opdracht maar het is uiteindelijk toch gelukt. We mochten onze brieven voorlezen als we ons daar comfortabel bij voelde. Ik had mijn envelop wel open gelaten maar besloot toch op het laatste moment om hem dicht te plakken. Er waren 3 mensen die wel hun brief wilde voorlezen. Heel veel respect voor al deze mensen! Ik vind het allemaal zo bijzonder hoe iedereen een ander verhaal heeft. Het laatste kwartiertje hebben we nog even gesproken over het plan van aanpak. We hebben onze valkuilen opgeschreven en ook een oplossing erachter geschreven zodat we dit in werking kunnen gaan zetten.

Na een korte pauze mochten we weer naar de bewegingsdeskundige. Eerst hebben we een ''voor'' foto gemaakt als groep zodat we kunnen terug kijken bij sessie 18 met een ''na'' foto
hoeveel we zijn geslonken met z'n alle. (in verband met privacy zet ik de foto niet in mijn blog). We begonnen met een opwarm spelletje. We mochten lekker fanatiek met rijst/pittenzakjes op een yogabal gooien en de bal moest dan bij je tegenstander door het doeltje heen. Te grappig was dit weer. Ik werd op een moment zo fanatiek met gooien dat ik iemand anders per ongeluk een hoek verkocht. Oeps.. Ik had trouwens meer pijn dan zij had. Na het opwarmen kregen we eerst nog een klein stukje theorie over gezonde en ongezonde spanning. Daarop volgde een ontspanningsoefening. We moesten onze ogen dicht doen en ons concentreren op een klok waarvan de batterij eruit was gehaald. We werden gevraagd om na een minuut onze ogen weer open te doen. Ik zat op 1 minuut en 10 seconden. Daarna gingen we een ''mindfulness'' opdracht doen. Ook met ogen dicht en dan ons lichaam scannen. Toen ik mijn ogen open deed was ik meteen helemaal gesloopt. Best wel bizar. Dit was voor korte duur dat hij ons zo rustig had gekregen want in de pauze net voor de diëtiste kwam was het alweer volop gieren en geiten met z'n alle.

De diëtiste kwam binnen en zei meteen dat we rustig zouden zijn maar helaas. Ze vroeg hoe het met ons ging en we voelen het nu wel kriebelen hoor. De spanning loopt op. We kijken hier allemaal naar uit! We hebben nog even besproken wat we net na de operatie mogen eten en dat ik voornamelijk de 1e week helder (vloeibaar) eten waarvan je ook dik vloeibaar na 3 dagen mag proberen. Ook hebben we nog een tweede boekje gekregen waarin staat wat we voor de rest van ons leven mogen eten. Dit maakt het allemaal wel heel echt.

Aan het einde van de sessies iedereen heel veel succes gewenst. We hebben gelukkig nog een leuke groepsapp met z'n alle waar we ook lekker gebruik van maken aangezien we de komende 3 weken elkaar niet zien. We gaan er samen voor! De 9 musketiers zoals er werd geroepen in de app.
NOGMAALS HEEL VEEL SUCCES ALLEMAAL!!!

Het laatste dingetje wat ik nog even wil zeggen is:

Eindelijk een punt in mijn leven waarop ik kan bepalen wat er met mijn lichaam gebeurd en niemand daar wat van kan zeggen. Eindelijk kan ik voorzichtig dromen van een slanke ik, die ik nog nooit gezien heb. Ik kan eindelijk aan mijn gezondheid werken en nog positiever naar mijn toekomst kijken. Ik ben nog jong en er staat nog veel te gebeuren komende 5 jaar. Ik krijg steun vanuit mijn omgeving, van mijn ouders en zusje en van mijn gezellige top groep bij de NOK zelf. Ik krijg steun van alle kanten en ben erg blij met mijn besluit. Op naar een nieuw leven en op naar een nieuwe ik!! (bedenk dat ik wel mezelf blijf en dus gewoon doorga met mijn keiharde humor hahaha want ik heb nu nog een dikke huid haha)

Bedankt allemaal weer voor het lezen! Het pre-operatieve gedeelte zit erop. Ik moet nog even uitvogelen wanneer ik er nu een nieuwe blog opzet aangezien ik nu 3 weken thuis ben en niet bij de NOK. Ik verwacht dat er volgende week een nieuwe blog opstaat met de gesprekken die ik morgen en volgende week woensdag heb. Als het goed is weet ik dan ook eindelijk een datum. Tot volgende week Xxx