Ja hoor daar ben ik weer na een half jaar niks van mij te hebben laten horen.
Afgelopen half jaar is er weinig gebeurd qua gewicht. Ik ben een beetje gaan jojoen in gewicht maar gelukkig niet veel. In een half jaar tijd ben ik op m'n laagste gewicht 86.3 kilo geweest maar ik blijf nu rond de 87 a 88 kilo wegen. Het hoogst wat ik in de tussentijd heb aangetikt is rond de 89 kilo maar al gauw wist ik dit weer terug te brengen naar de 87 kilo.
Het enige waar ik steeds meer moeite mee krijg is het rondzeulen met mijn overtollige huid rondom de buik. Dit gaat steeds meer hangen en ja ook een nadeel is dat het gaat smetten door de hete zomer die we hebben gehad.
Maar goed het is net alsof je een shirt in je broek vouwt en zo blijft het dan netjes op z'n plek zitten. althans als ik mazzel heb en niet helemaal los ga tijdens een dansfeestje. Verder heb ik een fantastische zomer achter de rug. Hoewel ik al 2 jaar niet op het strand ben geweest om daar gewoon lekker te relaxen, heb ik lekker op het balkon in de zon liggen bakken. Prima te doen dus alleen omdat ik nog niet in bikini gezien wil worden heb ik alles gewoon nog steeds verstopt onder mijn tankini.
Zomer is voorbij en we gaan weer richting de winter. Eindelijk in jaren heb ik een winterjas in mijn maat gekregen van mijn moeder. Weliswaar nog een XXL omdat er dikke truien onder moeten mocht het weer onder het vriespunt komen maar dat mocht voor mij de pret niet drukken aangezien ik eindelijk mijn nieuwe figuur mocht showen waarbij ik ook nog eens een taille ontwikkeld heb haha. Ja ik geef het toe. In onze buurt supermarkt hebben ze een camera bij de ingang en elke keer als ik daar loop, kan ik het niet laten om in ieder geval het afgelopen jaar, mezelf te bekijken. Als je dus dun bent en in een vuilniszak van een jas loopt dan schaam je je kapot maar nu kan ik met trots toekijken als ik binnen paradeer met mijn getailleerde jas haha.
Verder ben ik bezig met omscholing naar schoonheidsspecialiste omdat ik nog steeds niet aan een baan kom. Heel frustrerend wordt het. Ik heb in mijn mail een map staan met wel 50 afwijzingen. Ik wil opgeven maar ik kan het gewoon niet want ik wil zo graag werken.
Tussentijds heb ik ook nog een interview gegeven aan een scholier journalistiek. Ik wacht even af of ik schriftelijk dat interview nog in handen krijg van haar. Ik heb er wel om gevraagd maar het is even afwachten.
Zoals jullie weten ben ik inmiddels ook al een tijdje op routine controle bij de huisarts voor een aanvraag buikwandcorrectie. Hier laat ik mij dus om de 3 maanden wegen zodat ik mijn stabiele periode zwart op wit kan overleggen bij de chirurg die mij gaat opereren. Ik ben er dus druk mee bezig.
Ongeveer 3 weken geleden ben ik ook voor mijn PCOS naar de gynaecoloog geweest met de vraag of zij misschien kon zien of het beter is geworden of dat het helemaal weg is. Want ook de operatie zorgt ervoor dat je gezondheid vooruit gaat. Nou ze heeft gekeken en er waren maar 3 blaasjes te zien op mijn follikels dus het is met grote getallen afgenomen! Wel wilde ze voor de zekerheid een extra test doen waarvoor ik dus met de anticonceptie pil moest stoppen en 3 maanden regelmatig ongesteld moest zijn geweest. Dus vorige week maandag mijn pil opgemaakt en nu alles maar even smerig gezegd laten doorstromen hahaha. Alles voor een goed doel. Ik sta nu op de wachtlijst voor een volgende afspraak bij de gynaecoloog zodat zij mij kan doorsturen voor bloedprikken en nog een onderzoek bij haar zelf. Ik ben nog in afwachting.
Daar komt het dan. Vandaag ben ik ook weer op controle geweest bij het NOK. Ik mocht weer op de weegschaal staan en ik vermoedde zelf dat ik ongeveer een 1.5 kilo was aangekomen vergeleken met een half jaar geleden. Tot mijn grote verbazing was ik maar 4 ons aangekomen. Wauw, wauw, wauw. Ik heb dus een prachtige constante lijn in mijn grafiek staan. Bij het NOK ben ik dus een half jaar stabiel maar omdat ik ook bij de huisarts weeg ben ik sinds februari al stabiel. Dit leidde tot mijn volgende vraag bij de NOK arts. Is het namelijk nu zo dat ik vanaf mijn operatie een jaar stabiel moet rekenen of moet je gewoon een jaar stabiel zijn. Wat blijkt nu, omdat ik in februari al aantoonbaar stabiel ben mag ik............. AANKOMENDE FEBRUARI AL AANVRAGEN EN ONDER HET MES. Het is wel zo dat dat ook een traject is dus zal ik niet meteen in februari al onder het mes kunnen maar kom ik wel op een wachtlijst maar volgend jaar ben ik dus van mijn hele verleden verlost. Ik ben erg blij. Ook is mijn spiermassa eindelijk na een 1.5 jaar weer iets toegenomen met 1.5 kilo en ben ik 32% van mijn overgewicht kwijt. Het enige was dat mijn buikomvang toegenomen was met 11 cm maar het is moeilijk om personen altijd op precies dezelfde plek te meten dus ik hoefde mij daar niet aan vast te houden. Ik dacht ook mooi iedereen voor te zijn met bloedprikken voor vitamines maar dan kom je er achter dat het deze keer niet hoefde maar goed ik was al lek gestoken dus ik stond netjes met de uitslagen in mijn hand bij de Nok arts. Alle waardes waren perfect en ik heb het volgens haar uitstekend gedaan dus ik heb het echt niet voor niks gedaan.
Verder heb ik met mijn groep een onwijs leuke dag gehad. Over een half jaar moeten we weer op controle maar voor mij gaat dat iets anders lopen! Dit leg ik binnenkort uit op mijn facebook en hier in mijn blog zodra ik hiervoor toestemming heb! Hou het in de gaten!
Dit was het weer en binnenkort kom ik met tekst en uitleg over de controle in April 2019 die voor mij anders gaat lopen.
Xxx Simone
donderdag 18 oktober 2018
woensdag 23 mei 2018
Nieuwe interview met RTVNH: De finale!
Hoi allemaal,
Even een kort bericht van mij.
Vorige week donderdag kwam RTVNH weer bij mij langs om als finale na een jaar het eindresultaat te filmen. Vandaag is het interview uitgekomen op hun site maar is ook te vinden hier in deze blog, op mijn privé facebook en op mijn openbare ''fan'' pagina. Zie hier de link van mijn ''fan'' pagina:
https://www.facebook.com/NOKSimone/
Zie hier in het interview het eindresultaat:
https://www.nhnieuws.nl/media/57293/Simone-viel-46-kilo-af-na-maagverkleining
Dit is niet het einde met de interviews. Er staan nog geen nieuwe op de planning maar we gaan door zodra ik voor mijn buikwandcorrectie mag gaan. Vanaf daar zal alles weer vastgelegd worden op camera.
Ik hou jullie verder op de hoogte op mijn facebook pagina's dus volg mij snel als je niks wilt missen!
Xx Simone
Even een kort bericht van mij.
Vorige week donderdag kwam RTVNH weer bij mij langs om als finale na een jaar het eindresultaat te filmen. Vandaag is het interview uitgekomen op hun site maar is ook te vinden hier in deze blog, op mijn privé facebook en op mijn openbare ''fan'' pagina. Zie hier de link van mijn ''fan'' pagina:
https://www.facebook.com/NOKSimone/
Zie hier in het interview het eindresultaat:
https://www.nhnieuws.nl/media/57293/Simone-viel-46-kilo-af-na-maagverkleining
Dit is niet het einde met de interviews. Er staan nog geen nieuwe op de planning maar we gaan door zodra ik voor mijn buikwandcorrectie mag gaan. Vanaf daar zal alles weer vastgelegd worden op camera.
Ik hou jullie verder op de hoogte op mijn facebook pagina's dus volg mij snel als je niks wilt missen!
Xx Simone
vrijdag 4 mei 2018
Nok sessie 18! Intensieve traject voltooid!
Hoi allemaal,
Dagje later dan afgesproken maar hier is ie dan, mijn laatste blog voor een tijdje.
Gisteren heb ik samen met mijn groep bij de obesitas kliniek het intensieve programma afgesloten. We hebben het met z'n alle gehaald. Ik geloof dat we met 9 man in de groep zo'n 250 kilo in totaal zijn afgevallen en jongens wat zien we er goed uit als ik het mag zeggen! Een bewogen jaar waar we elkaar in konden steunen en helpen. Allemaal kunnen we zeggen dat we gezond zijn. De diabetes patiënten hebben geen diabetes meer en de mensen met slaapapneu zijn hier ook vanaf. Dit hebben we samen gedaan en hier hebben wij voor gekozen. Dit neemt niemand ons meer af! (met toestemming van mijn groep mag ik de groepsfoto plaatsen)
We hebben het traject nu afgesloten maar we zien elkaar komende 5 jaar nog. Ik zal jullie nog even door de laatste dag lopen!
De ochtend begon met de psycholoog. Zoals altijd werd er gevraagd hoe het met ons ging. Omdat het onze laatste dag was waarbij we een echte groepssessie hadden, hebben we het gehad over terugval preventie. Aangezien we nu echt ons eigen weg inslaan en aan het stabiliseren zijn, wilt de kliniek ervoor zorgen dat we dit harde werk niet voor niets hebben gedaan. Daarom terug val preventie. Dit is een strohalm voor het moment dat je toch ineens in je oude patroon vervalt en dus weer flink kilo's aankomt en dan heb ik het niet over de 10% van je verloren gewicht die je sowieso weer aankomt maar de kilo's die daarboven op weer komen. Het is ook een extra traject van 4 sessies waar je je voor kunt opgeven. Opnieuw zullen de disciplines hier aan te pas komen om jou back on track te krijgen als het even niet meer lukt. Dit betekend dat je wel snel aan de bel zou moeten trekken willen ze je nog opnieuw stabiel krijgen in gewicht. Het is natuurlijk niet de beste beslissing om pas hulp te zoeken als je al 15 kilo bent aangekomen maar om dit al te doen als je 4 of 5 kilo bent aangekomen. We hebben een blaadje gekregen waarop staat hoe je de signalen kan herkennen van terugvallen. Ook hebben we de opdracht gekregen om een signaalpersoon aan te wijzen, als jij zelf namelijk niet ziet dat je een terugval hebt, dan kan iemand in je omgeving dat misschien wel herkennen. Dit is een hulpmiddel in een noodgeval. Dit is dus waarom de kliniek je nog 5 jaar begeleidt. Op het einde van de sessie met de psycholoog kregen we onze brieven die we aan onze nieuwe ik moesten schrijven. Dit kwam bij iedereen wel even binnen. In de brief hebben we onze dromen en wensen opgeschreven maar in een 2e brief onze angsten als het toch niet zou worden zoals we wilden. Toch hebben we het met z'n alle voor elkaar gekregen.
Na de pauze gingen we door naar de bewegingsdeskundige. Wat gaaf want we wisten wat we gingen doen. Het parcour werd uitgezet en ja hoor daar was het vest met de gewichten erin. Mozes kriebel wat was hij zwaar. Je deed m aan en je moest opstaan. Dit was al een heel gedoe. We moesten zigzaggen en een pittenzakje oprapen van de grond, doorlopen naar een opstapje, eroverheen stappen en erop gaan zitten. Daarna moest je jezelf weer omhoog hijsen en mocht hij weer uit. Vooraf wisten we niet hoeveel kilo er in het vest zat. Ons vermoeden moesten we opschrijven. Er zat in dat vest 30 kilo aan gewichtjes. Dat is 16 kilo minder dan ik ben afgevallen. Hiermee kwam ik tot besef dat ik dit vest + 16 kilo jaren lang heb meegezeuld aan mijn lichaam. Ik ben dit gewoon kwijt! Er werd ook gevraagd wat je voelt met dat vest aan. Je voelt opnieuw je knieën, heupen en enkels demonstreren. Dit wat ik jaren lang heb gevoeld. Ook merkte ik dat mijn houding weer slecht werd. Je loopt als een gebochelde en je loopt te waggelen. Zonder en met dat vest ben ik tot besef gekomen dat ik bij mijn standpunt blijf, beste beslissing ooit om hulp te vragen en een hulpmiddel te krijgen. Zonder mijn maagverkleining had ik dit echt niet gekund! Aan het einde hebben we onze nieuwe groepsfoto gemaakt. Helaas waren er 3 niet bij (die bleur ik ook op de foto) maar we kunnen nu het verschil zien wat we met de groep hebben gehaald.
Na de 2e pauze hadden we de diëtiste. Met haar hebben we het nog even gehad over het preventie traject zoals hierboven geschreven. Ook vertelde we over onze ervaringen hier in de kliniek en waar we nog moeite mee hadden. Het was niet heel bijzonder bij de diëtiste maar we hadden het ook nog over de andere groepen want ja het blijft volstromen in de kliniek met mensen die hulp zoeken en ook aan zichzelf willen werken. Toen kwam het...... onze beloning en aandenken aan wat we allemaal bereikt hebben in het afgelopen jaar..... een beeldje. Het beeldje staat voor bevrijding uit je oude lichaam. De onderkant van het beeldje bestaat uit een obesitas patiënt en aan de bovenkant soort opengebroken met een slank lichaam die echt bevrijdt is. Ik kreeg het even moeilijk toen ik het beeldje zag. Dit heb ik bereikt, dit heb ik gedaan, trots, gezond, gelukkig en zelfverzekerd. Op het eind iedereen gedag gezegd voor nu want 18 oktober 2018 zien we elkaar weer voor de half jaarlijkse controle.
Vanaf nu is het 2x om het half jaar dus 18 oktober en ergens in april en vanaf daar komende 4 jaar om het jaar pas weer. Dit betekend dat mijn blog voor nu stopt omdat we geen groepssessies meer hebben. Maar ik ben nu aan het stabiliseren en krijg die laatste klote kilo er niet af dus ik hang ergens tussen de 86 en 87 kilo! Vanaf hier zal ik doorgaan om stabiel te blijven. Tussendoor zal ik mijn pagina opnieuw oppakken waar ik kort updates zal geven hoe het gaat. Met andere woorden de blog stopt voor even en je kan mij dus volgen via noksimone op facebook, gelijknamig aan mijn gevecht naar een nieuwe toekomst. Bij deze stap ik ook mijn nieuwe traject in en dat is vechten voor een buikwandcorrectie. Ik mag deze pas volgend jaar aanvragen omdat ik een jaar stabiel moet zijn maar vanaf deze maand ga ik mij iedere 2 maanden laten wegen bij de huisarts om een dossier op te bouwen dat ik sterk sta voor een aanvraag. De updates zullen dus via facebook verlopen en vanaf oktober een nieuwe blog en dan door naar april 2019. Vanaf april 2019 pak ik bloggen weer volledig op door jullie mee te nemen naar mijn reis richting een strak lichaam zonder vellen haha.
Dit was het weer en ik wil iedereen bedanken die zo trouw is blijven lezen en mij is blijven steunen. Voor de mensen die geïnspireerd zijn door mijn blog om ook hulp te vragen via de obesitas kliniek, Zet m op want je kan het echt als je de motivatie hebt. Geef niet op en ga ervoor. Ik wil mijn ouders, zusje en partners van mijn ouders bedanken voor de hulp en begrip, jullie hebben en zullen altijd naast mij staan als ik een grote beslissing maak. Ik wil de Obesitas kliniek in Beverwijk bedanken voor de professionele hulp en mijn groeps maatjes bedanken voor de steun onderling en de heerlijke humor die we altijd hebben om ons er doorheen te slaan. Ik vergeet jullie niet maar ook iedereen op facebook bedankt voor de fantastische reacties en lieve berichten.
Xx Simone (de nieuwe slanke simone 2.0) op naar Simone 3.0!!
Mijn gevecht naar een nieuwe toekomst accomplished😇😇 I'm out!!😙😙
Dagje later dan afgesproken maar hier is ie dan, mijn laatste blog voor een tijdje.
Gisteren heb ik samen met mijn groep bij de obesitas kliniek het intensieve programma afgesloten. We hebben het met z'n alle gehaald. Ik geloof dat we met 9 man in de groep zo'n 250 kilo in totaal zijn afgevallen en jongens wat zien we er goed uit als ik het mag zeggen! Een bewogen jaar waar we elkaar in konden steunen en helpen. Allemaal kunnen we zeggen dat we gezond zijn. De diabetes patiënten hebben geen diabetes meer en de mensen met slaapapneu zijn hier ook vanaf. Dit hebben we samen gedaan en hier hebben wij voor gekozen. Dit neemt niemand ons meer af! (met toestemming van mijn groep mag ik de groepsfoto plaatsen)We hebben het traject nu afgesloten maar we zien elkaar komende 5 jaar nog. Ik zal jullie nog even door de laatste dag lopen!
De ochtend begon met de psycholoog. Zoals altijd werd er gevraagd hoe het met ons ging. Omdat het onze laatste dag was waarbij we een echte groepssessie hadden, hebben we het gehad over terugval preventie. Aangezien we nu echt ons eigen weg inslaan en aan het stabiliseren zijn, wilt de kliniek ervoor zorgen dat we dit harde werk niet voor niets hebben gedaan. Daarom terug val preventie. Dit is een strohalm voor het moment dat je toch ineens in je oude patroon vervalt en dus weer flink kilo's aankomt en dan heb ik het niet over de 10% van je verloren gewicht die je sowieso weer aankomt maar de kilo's die daarboven op weer komen. Het is ook een extra traject van 4 sessies waar je je voor kunt opgeven. Opnieuw zullen de disciplines hier aan te pas komen om jou back on track te krijgen als het even niet meer lukt. Dit betekend dat je wel snel aan de bel zou moeten trekken willen ze je nog opnieuw stabiel krijgen in gewicht. Het is natuurlijk niet de beste beslissing om pas hulp te zoeken als je al 15 kilo bent aangekomen maar om dit al te doen als je 4 of 5 kilo bent aangekomen. We hebben een blaadje gekregen waarop staat hoe je de signalen kan herkennen van terugvallen. Ook hebben we de opdracht gekregen om een signaalpersoon aan te wijzen, als jij zelf namelijk niet ziet dat je een terugval hebt, dan kan iemand in je omgeving dat misschien wel herkennen. Dit is een hulpmiddel in een noodgeval. Dit is dus waarom de kliniek je nog 5 jaar begeleidt. Op het einde van de sessie met de psycholoog kregen we onze brieven die we aan onze nieuwe ik moesten schrijven. Dit kwam bij iedereen wel even binnen. In de brief hebben we onze dromen en wensen opgeschreven maar in een 2e brief onze angsten als het toch niet zou worden zoals we wilden. Toch hebben we het met z'n alle voor elkaar gekregen.
Na de pauze gingen we door naar de bewegingsdeskundige. Wat gaaf want we wisten wat we gingen doen. Het parcour werd uitgezet en ja hoor daar was het vest met de gewichten erin. Mozes kriebel wat was hij zwaar. Je deed m aan en je moest opstaan. Dit was al een heel gedoe. We moesten zigzaggen en een pittenzakje oprapen van de grond, doorlopen naar een opstapje, eroverheen stappen en erop gaan zitten. Daarna moest je jezelf weer omhoog hijsen en mocht hij weer uit. Vooraf wisten we niet hoeveel kilo er in het vest zat. Ons vermoeden moesten we opschrijven. Er zat in dat vest 30 kilo aan gewichtjes. Dat is 16 kilo minder dan ik ben afgevallen. Hiermee kwam ik tot besef dat ik dit vest + 16 kilo jaren lang heb meegezeuld aan mijn lichaam. Ik ben dit gewoon kwijt! Er werd ook gevraagd wat je voelt met dat vest aan. Je voelt opnieuw je knieën, heupen en enkels demonstreren. Dit wat ik jaren lang heb gevoeld. Ook merkte ik dat mijn houding weer slecht werd. Je loopt als een gebochelde en je loopt te waggelen. Zonder en met dat vest ben ik tot besef gekomen dat ik bij mijn standpunt blijf, beste beslissing ooit om hulp te vragen en een hulpmiddel te krijgen. Zonder mijn maagverkleining had ik dit echt niet gekund! Aan het einde hebben we onze nieuwe groepsfoto gemaakt. Helaas waren er 3 niet bij (die bleur ik ook op de foto) maar we kunnen nu het verschil zien wat we met de groep hebben gehaald.
Na de 2e pauze hadden we de diëtiste. Met haar hebben we het nog even gehad over het preventie traject zoals hierboven geschreven. Ook vertelde we over onze ervaringen hier in de kliniek en waar we nog moeite mee hadden. Het was niet heel bijzonder bij de diëtiste maar we hadden het ook nog over de andere groepen want ja het blijft volstromen in de kliniek met mensen die hulp zoeken en ook aan zichzelf willen werken. Toen kwam het...... onze beloning en aandenken aan wat we allemaal bereikt hebben in het afgelopen jaar..... een beeldje. Het beeldje staat voor bevrijding uit je oude lichaam. De onderkant van het beeldje bestaat uit een obesitas patiënt en aan de bovenkant soort opengebroken met een slank lichaam die echt bevrijdt is. Ik kreeg het even moeilijk toen ik het beeldje zag. Dit heb ik bereikt, dit heb ik gedaan, trots, gezond, gelukkig en zelfverzekerd. Op het eind iedereen gedag gezegd voor nu want 18 oktober 2018 zien we elkaar weer voor de half jaarlijkse controle.
Vanaf nu is het 2x om het half jaar dus 18 oktober en ergens in april en vanaf daar komende 4 jaar om het jaar pas weer. Dit betekend dat mijn blog voor nu stopt omdat we geen groepssessies meer hebben. Maar ik ben nu aan het stabiliseren en krijg die laatste klote kilo er niet af dus ik hang ergens tussen de 86 en 87 kilo! Vanaf hier zal ik doorgaan om stabiel te blijven. Tussendoor zal ik mijn pagina opnieuw oppakken waar ik kort updates zal geven hoe het gaat. Met andere woorden de blog stopt voor even en je kan mij dus volgen via noksimone op facebook, gelijknamig aan mijn gevecht naar een nieuwe toekomst. Bij deze stap ik ook mijn nieuwe traject in en dat is vechten voor een buikwandcorrectie. Ik mag deze pas volgend jaar aanvragen omdat ik een jaar stabiel moet zijn maar vanaf deze maand ga ik mij iedere 2 maanden laten wegen bij de huisarts om een dossier op te bouwen dat ik sterk sta voor een aanvraag. De updates zullen dus via facebook verlopen en vanaf oktober een nieuwe blog en dan door naar april 2019. Vanaf april 2019 pak ik bloggen weer volledig op door jullie mee te nemen naar mijn reis richting een strak lichaam zonder vellen haha.
Dit was het weer en ik wil iedereen bedanken die zo trouw is blijven lezen en mij is blijven steunen. Voor de mensen die geïnspireerd zijn door mijn blog om ook hulp te vragen via de obesitas kliniek, Zet m op want je kan het echt als je de motivatie hebt. Geef niet op en ga ervoor. Ik wil mijn ouders, zusje en partners van mijn ouders bedanken voor de hulp en begrip, jullie hebben en zullen altijd naast mij staan als ik een grote beslissing maak. Ik wil de Obesitas kliniek in Beverwijk bedanken voor de professionele hulp en mijn groeps maatjes bedanken voor de steun onderling en de heerlijke humor die we altijd hebben om ons er doorheen te slaan. Ik vergeet jullie niet maar ook iedereen op facebook bedankt voor de fantastische reacties en lieve berichten.Xx Simone (de nieuwe slanke simone 2.0) op naar Simone 3.0!!
Mijn gevecht naar een nieuwe toekomst accomplished😇😇 I'm out!!😙😙
donderdag 12 april 2018
Nok sessie 16 & 17! + samenvatting afgelopen 4 maanden
Hoi allemaal,
Wat duurde het lang hé maar hier is dan eindelijk mijn nieuwe blog!
Er is afgelopen 4 maanden weer genoeg gebeurd om weer eens een hele blog mee te vullen.
Ik begin op 15 januari 2018. Op deze dag was het mij eindelijk gelukt om die -40 kilo eraf te krijgen. Wat een gevoel was dat zeg. Heerlijk. Natuurlijk heb ik ook weer nieuwe foto's gemaakt ter vergelijking. Sommige van jullie zullen deze wel gezien hebben op mijn Facebook, maar ik ga ze hier natuurlijk ook nog even uploaden!
Op 1 februari 2018 mochten we weer naar de Obesitas kliniek. Dit was weer een volle dag van 9 tot 12.30 u. Ik kan het me niet goed meer herinneren maar ik geloof dat we begonnen met de arts en wegen/meten. Eigenlijk was het de normale routine. We hebben het voornamelijk gehad over hoe het ging en hoe je jezelf nu voelt. Joh het gevoel is niet te beschrijven hoe blij, trots en gelukkig ik nu ben. Ik heb echt nergens meer last van. Ik ben nog steeds erg blij met mijn keuze en ik zou het zo weer opnieuw doen. Ik ben een stuk zelfverzekerder en ik kan eindelijk zeggen dat ik zelf ook vind dat ik er echt goed en leuk uitzie met nieuwe kleding bijvoorbeeld. Dit keer sta ik ook achter deze uitspraak. Vroeger zei ik wel gewoon dat ik er goed uitzag maar diep van binnen was dat gevoel wel anders. Daarna wordt je gewogen en gemeten. Bij mij ging het nog steeds goed. Inmiddels was ik naar het gemiddelde gelopen dus viel nog steeds af volgens plan. Achteraf nog even een 6 minuten fietstest om te kijken naar je conditie. Dit was wel even zwaar maar het ging wel goed.
Bij de diëtiste kregen we de opdracht om plaatjes met suikerhoudende producten te bekijken. Daarna moesten we in groepjes bepalen hoeveel suikerklontjes in 1 van die producten zaten. Soms zaten we echt heel dichtbij het aantal maar van sommige had je ook zoiets van sodemieter daar zit echt flink wat suiker in. Daar sta je gewoon niet stil bij. (ik ben trouwens geen mierenneuker geworden over te veel suikers hoor, zoals je op het nieuws nu hoort). Dit spelletje heeft je wel bewust gemaakt maar dit wil niet zeggen dat je het niet mag, want het mag nog steeds maar met mate en je moet iets meer oppassen omdat je er een dumping van kan krijgen.
Bij de bewegingsdeskundige kregen we een harde les. We moesten met 3 springtouwen bekijken hoe je denkt hoe dik je nog bent, hoe je hoopt te zijn en wat je werkelijk bent. Dit was voor iedereen even slikken want wij hebben nog steeds wel een mentaliteit dat we denken nog dik te zijn dan dat we in werkelijkheid zijn. Ik schatte mezelf iets dunner in dan ik was maar ik ga wel de goede kant op! Na dit lesje met touw, gingen we nu met grote blokken stapelen. Deze werden, terwijl jij op afstand staat, uit elkaar getrokken, tot er een opening ontstaat. Hier moesten we gokken hoe groot de opening moest zijn om er vanaf de zijkant tussen te schuifelen. Je weet wel. Als je als gezet persoon achter iemand langs moet die de stoel niet goed heeft aangeschoven zodat jij je buik in moet houden om er achterlangs te komen. Hier gokte ik de opening te groot. Toch wel 5 cm want ik paste er makkelijk tussen. Die mindset moet nog even gereset worden naar het feit dat je toch slanker bent dan je denkt.
(tijdsprong, want we moesten in april pas weer terug komen)
Op 17 februari 2018 is mijn vader 50 jaar geworden. Het heeft ons ongeveer 9 maanden gekost om een mega feest te regisseren voor hem. Wat een knalfeest was het zeg! Lekker gegeten, gedanst en als cadeau een filmpje gemaakt van zijn 50 jaar op aarde en dat afgespeeld om een beamer. Het was een mega succes.
Het duurde ook niet lang tot het volgende feestje want op 20 februari was mijn moeder jarig en zij werd 49. We zijn lekker uiteten geweest bij van der Valk te Akersloot. Ja ook ik heb voor, hoofd en nagerecht gegeten. Dit waren best wel wat porties maar er zaten wel 3 pauzes tussen zodat mijn maagje het ook aankon. Aan het einde van de avond stond ik op ploffen echt tot mijn huig volgegeten. Niet de beste keuze maar heb er zeker wel van genoten en een mazzeltje want ik ben gelukkig niet ziek geworden haha.
Toen was het alweer maart. Op 1 maart 2018 begon ik bij een nieuwe baan. Ik werd ergens anders ingewerkt omdat de winkel waar ik zou komen nog open moest gaan. Contract getekend voor 13 uur maar werd gewoon 27 uur ingezet. Bonus dacht ik.
Op 15 maart was ik dan jarig. 21 jaar geworden. Legaal zuipen in Amerika hahaha. Nee hoor. Ik heb ervoor gekozen om lekker uit eten te gaan met het gezin. Lekker bij La cubanita. Ik wilde zo graag een strawberry daiquari cocktail proberen maar helaas was die alweer van de kaart gehaald. Dus ging ik voor een strawberry mojito. Oke ja ik was met 5 slokken klaar en nee niet omdat ik dronken was maar omdat ik anders niet kon eten. Daarna ga je bestellen. Ik had 2 schaaltjes, 1 met kleine spareribs en 1 met kipkluifjes. Fantastisch ik zat daarna ramvol. Oh ja en als kers op de taart werd ik doodziek in het restaurant. Het zweet brak me uit en ik werd erg misselijk. Ik moet zeggen we hebben in tijden niet zo slecht gegeten en het ging ook helemaal niet goed met de bestellingen. Dus betaald en weer naar huis. Ik liep kokhalzend naar de garage omdat ik zo ziek was geworden. Gelukkig ging het thuis weer snel beter.
Nou op 18 maart was dan het laatste feestje want mijn zusje Nikki werd 19 jaar. Wij vieren het dan ook altijd samen. Op 17 maart dan naar onze oma geweest met een puntje taart en op 18 ma
art zelf met andere opa en oma + onze vader en zijn vriend een hapje wezen eten bij de Uitkijk in Egmond aan zee. Wat was het weer lekker. We hebben natuurlijk ook lekker wat cadeautjes gehad. Maar het beste cadeau moest nog komen! In de ochtend van 17 maart kreeg ik een appje vanuit Nieuw-Zeeland. Onze favoriete band 5 Seconds Of Summer kwam naar Nederland 26 maart. helaas konden wij er niet heen. Maar wij kregen gewoon even te horen dat wij als cadeau naar het concert konden wooooowww. Niet normaal blij en opgewonden. We hadden er zoveel zin in. We zouden gewoon in de rij moeten gaan staan en dan konden we naar binnen om van ze te genieten en uit ons dak te gaan. Best Gift Ever!!
Eerst kreeg ik nog even een tegenslag te verduren. Op 20 maart ben ik in mijn proeftijd ontslagen omdat ik een slijmbeursontsteking en scheurtje in mijn schouder kreeg. Ze waren er niet van gediend dat ik me in mijn proeftijd ziek zou melden. Leuk maar ik was niet ziek. Ik was zelfs gewoon naar mijn werk gegaan die ochtend om te werken maar dan met 1 arm. Helaas maar nu toch weer verder zoeken naar een baan. Ik zit er niet heel erg mee.
Toen was het 26 maart! Dag van het concert. Ik had mijn 5sos shirt uit de kast getrokken en aangedaan. We werden naar de melkweg gebracht en om 4 uur waren wij er. Eerst hebben we een tijdje in de zon gezeten maar we zijn uiteindelijk netjes in de rij gaan staan. Wij kregen nummer 299 en 300. Zo gaat dit altijd bij hun concert. Om 7 uur zouden de deuren open gaan. Om 6 uur kreeg ik opnieuw een appje uit Nieuw-Zeeland met de mededeling": Simone, blijf rustig, maar jullie hebben een upgrade gekregen en jullie hebben nu ook een Meet & Greet met de jongens van 5sos.'' Ik rustig hahahah ik heb alles bij elkaar staan schreeuwen en juichen. Ik kon het gewoon niet geloven. Een droom die uitkwam. Dus Nikki en ik mochten naar de M&G ingang lopen en dachten houdoe en ik zei tegen het meisje achter mij": jij bent nu nummer 299, succes.'' Daar stonden we dan. Eenmaal binnen en onze kaartjes gekregen, kregen we eerst een nieuw nummer van ze te horen en toen moesten we in een rij staan. Daar waren ze dan!! ik dacht alleen maar wat zijn ze klein in het echt. Nikki en ik mochten als 3e op de foto met ze. Wat zijn ze aardig en we konden ook nog even snel vragen hoe het met ze ging. Het ging zo snel maar wat was het te gek zeg! Daarna mochten we weer naar binnen en stonden we ook nog eens vooraan. Wat een top concert met geweldige nieuwe nummers en ook oude nummers. Best Night Ever!
Oke genoeg slap geouwehoer. Ik kom weer ter zake waar jullie hiervoor op deze blog zijn hahaha.
12 april (vandaag dus) gingen we van 9 tot 11 naar de Obesitas kliniek. Zelfde riedeltje. Wegen en meten. Bespreken met de arts hoe het gaat, fietstest en een vragenlijst invullen zoals we vorig jaar mee begonnen waren. Thuis was ik 86.8 kilo en in de kliniek 88 kilo. Zoals zij dus hebben uitgerekend. Ik zit imiddels echt in het gemiddelde van het afvallen. Dit is boven verwachting want gemiddeld genomen zou ik nu stabiliseren. Dat gebeurd ook wel maar ik val ook nog langzaam af. Inmiddels ben ik nu 74% van mijn overgewicht kwijt. Super trots. Mijn spierkracht is van 63.6 naar 48% gegaan. Niet goed, echt totaal niet maar de arts verwacht dat dit ook nog gaat stabiliseren. Eigenlijk moest ik ook prikken voor vitamine waardes maar dit mag ik lekker in het MCA doen. De fietstest was deze keer 8 minuten lang. Met een hartslag van 130 lulde ik mezelf er zo doorheen. Ik had niet verwacht dat het zo makkelijk ging na vorige keer. Ik kwam er echt met gemak doorheen. Daar achteraan nog een vragenlijst ingevuld. Dit was voor ik geopereerd werd ook. Je lichaam en je mindset zijn veranderd dus willen ze weten hoe je dit traject vond en of je goed geholpen bent. Ook peilen ze je zelfvertrouwen en zelfbeeld nu. Ook dat gaat nu een stuk makkelijker. Ik krijg het met lastiger met mijn huidoverschot. Ik hoef maar de wasmand van de grond af te halen en ik hoor alles klapperen. Niet leuk want je schaamt je kapot of niemand het gehoord heeft. Dit wordt nog even een dingetje voor een jaar maar daarna ga ik schaamteloos door met aanvraag voor buikwandcorrectie.
Dan dit nog even als bonuspunt. Ik heb weer contact gehad met RTV-NH. In mei ben ik 1 jaar en een maand geleden geopereerd en dan komen ze mij weer interviewen als een soort van finale met een samenvatting. Onwijs leuk natuurlijk. Ik zal ze ook eens vragen of ze het leuk vinden om mij te volgen op het moment dat ik ga knokken voor een buikwandcorrectie en toebehoren. Wie weet, Wie weet. Zodra het interview uit is zal ik m nog speciaal op de blog plaatsen.
Dit was weer genoeg leesvoer voor jullie denk ik. Zoals ik op mijn Facebook aankondigde: Over 3 weken, op 3 mei 2018 is mijn jaar na operatie voltooid en ga ik het na traject in waar ik om het half jaar en daarna om het jaar op controle terug kom. Dit is alleen maar wegen, meten en bloedprikken. Dit betekend geen groepssessies meer. Als het goed ik ontvang ik 3 mei mijn beeldje dat ik het goed doorstaan heb en we gaan de eindfoto van de groep maken.
Dan nu dit. Na 3 mei zal er ook niet meer veel te vertellen zijn in een blog. Wat ik ga doen is sowieso om het half jaar een korte blog schrijven over hoe ik ervoor sta. Verder ga ik het gevecht aan om te stabiliseren maar ook om stabiel te blijven. Na een jaar volledig stabiel te zijn, kom ik hier terug met mijn volgende gevecht naar een buikwandcorrectie en de aanvraag voor vergoeding. Hier ga ik jullie ook allemaal van op de hoogte houden want ook dat hoort nog steeds bij mijn gevecht naar een nieuwe toekomst. Simone 2.0 is bijna voltooid en we gaan door na Simone 3.0 met een strak lichaam erbij. In die tussentijd zal ik ook weer gaan schrijven op de ''fan'' pagina van mij op facebook. Typ in de zoekbalk op facebook: noksimone en dan vind je de gelijknamige titel zoals hier op mijn blog.
Voor nu was dit het weer en ik ben er dus weer op 3 mei voor een waarschijnlijk laatste blog.
Thnx voor het lezen Xxx
Wat duurde het lang hé maar hier is dan eindelijk mijn nieuwe blog!
Er is afgelopen 4 maanden weer genoeg gebeurd om weer eens een hele blog mee te vullen.
Op 1 februari 2018 mochten we weer naar de Obesitas kliniek. Dit was weer een volle dag van 9 tot 12.30 u. Ik kan het me niet goed meer herinneren maar ik geloof dat we begonnen met de arts en wegen/meten. Eigenlijk was het de normale routine. We hebben het voornamelijk gehad over hoe het ging en hoe je jezelf nu voelt. Joh het gevoel is niet te beschrijven hoe blij, trots en gelukkig ik nu ben. Ik heb echt nergens meer last van. Ik ben nog steeds erg blij met mijn keuze en ik zou het zo weer opnieuw doen. Ik ben een stuk zelfverzekerder en ik kan eindelijk zeggen dat ik zelf ook vind dat ik er echt goed en leuk uitzie met nieuwe kleding bijvoorbeeld. Dit keer sta ik ook achter deze uitspraak. Vroeger zei ik wel gewoon dat ik er goed uitzag maar diep van binnen was dat gevoel wel anders. Daarna wordt je gewogen en gemeten. Bij mij ging het nog steeds goed. Inmiddels was ik naar het gemiddelde gelopen dus viel nog steeds af volgens plan. Achteraf nog even een 6 minuten fietstest om te kijken naar je conditie. Dit was wel even zwaar maar het ging wel goed.
Bij de diëtiste kregen we de opdracht om plaatjes met suikerhoudende producten te bekijken. Daarna moesten we in groepjes bepalen hoeveel suikerklontjes in 1 van die producten zaten. Soms zaten we echt heel dichtbij het aantal maar van sommige had je ook zoiets van sodemieter daar zit echt flink wat suiker in. Daar sta je gewoon niet stil bij. (ik ben trouwens geen mierenneuker geworden over te veel suikers hoor, zoals je op het nieuws nu hoort). Dit spelletje heeft je wel bewust gemaakt maar dit wil niet zeggen dat je het niet mag, want het mag nog steeds maar met mate en je moet iets meer oppassen omdat je er een dumping van kan krijgen.
Bij de bewegingsdeskundige kregen we een harde les. We moesten met 3 springtouwen bekijken hoe je denkt hoe dik je nog bent, hoe je hoopt te zijn en wat je werkelijk bent. Dit was voor iedereen even slikken want wij hebben nog steeds wel een mentaliteit dat we denken nog dik te zijn dan dat we in werkelijkheid zijn. Ik schatte mezelf iets dunner in dan ik was maar ik ga wel de goede kant op! Na dit lesje met touw, gingen we nu met grote blokken stapelen. Deze werden, terwijl jij op afstand staat, uit elkaar getrokken, tot er een opening ontstaat. Hier moesten we gokken hoe groot de opening moest zijn om er vanaf de zijkant tussen te schuifelen. Je weet wel. Als je als gezet persoon achter iemand langs moet die de stoel niet goed heeft aangeschoven zodat jij je buik in moet houden om er achterlangs te komen. Hier gokte ik de opening te groot. Toch wel 5 cm want ik paste er makkelijk tussen. Die mindset moet nog even gereset worden naar het feit dat je toch slanker bent dan je denkt.
(tijdsprong, want we moesten in april pas weer terug komen)
Op 17 februari 2018 is mijn vader 50 jaar geworden. Het heeft ons ongeveer 9 maanden gekost om een mega feest te regisseren voor hem. Wat een knalfeest was het zeg! Lekker gegeten, gedanst en als cadeau een filmpje gemaakt van zijn 50 jaar op aarde en dat afgespeeld om een beamer. Het was een mega succes.Het duurde ook niet lang tot het volgende feestje want op 20 februari was mijn moeder jarig en zij werd 49. We zijn lekker uiteten geweest bij van der Valk te Akersloot. Ja ook ik heb voor, hoofd en nagerecht gegeten. Dit waren best wel wat porties maar er zaten wel 3 pauzes tussen zodat mijn maagje het ook aankon. Aan het einde van de avond stond ik op ploffen echt tot mijn huig volgegeten. Niet de beste keuze maar heb er zeker wel van genoten en een mazzeltje want ik ben gelukkig niet ziek geworden haha.
Toen was het alweer maart. Op 1 maart 2018 begon ik bij een nieuwe baan. Ik werd ergens anders ingewerkt omdat de winkel waar ik zou komen nog open moest gaan. Contract getekend voor 13 uur maar werd gewoon 27 uur ingezet. Bonus dacht ik.
Op 15 maart was ik dan jarig. 21 jaar geworden. Legaal zuipen in Amerika hahaha. Nee hoor. Ik heb ervoor gekozen om lekker uit eten te gaan met het gezin. Lekker bij La cubanita. Ik wilde zo graag een strawberry daiquari cocktail proberen maar helaas was die alweer van de kaart gehaald. Dus ging ik voor een strawberry mojito. Oke ja ik was met 5 slokken klaar en nee niet omdat ik dronken was maar omdat ik anders niet kon eten. Daarna ga je bestellen. Ik had 2 schaaltjes, 1 met kleine spareribs en 1 met kipkluifjes. Fantastisch ik zat daarna ramvol. Oh ja en als kers op de taart werd ik doodziek in het restaurant. Het zweet brak me uit en ik werd erg misselijk. Ik moet zeggen we hebben in tijden niet zo slecht gegeten en het ging ook helemaal niet goed met de bestellingen. Dus betaald en weer naar huis. Ik liep kokhalzend naar de garage omdat ik zo ziek was geworden. Gelukkig ging het thuis weer snel beter.
Nou op 18 maart was dan het laatste feestje want mijn zusje Nikki werd 19 jaar. Wij vieren het dan ook altijd samen. Op 17 maart dan naar onze oma geweest met een puntje taart en op 18 ma
art zelf met andere opa en oma + onze vader en zijn vriend een hapje wezen eten bij de Uitkijk in Egmond aan zee. Wat was het weer lekker. We hebben natuurlijk ook lekker wat cadeautjes gehad. Maar het beste cadeau moest nog komen! In de ochtend van 17 maart kreeg ik een appje vanuit Nieuw-Zeeland. Onze favoriete band 5 Seconds Of Summer kwam naar Nederland 26 maart. helaas konden wij er niet heen. Maar wij kregen gewoon even te horen dat wij als cadeau naar het concert konden wooooowww. Niet normaal blij en opgewonden. We hadden er zoveel zin in. We zouden gewoon in de rij moeten gaan staan en dan konden we naar binnen om van ze te genieten en uit ons dak te gaan. Best Gift Ever!!
Eerst kreeg ik nog even een tegenslag te verduren. Op 20 maart ben ik in mijn proeftijd ontslagen omdat ik een slijmbeursontsteking en scheurtje in mijn schouder kreeg. Ze waren er niet van gediend dat ik me in mijn proeftijd ziek zou melden. Leuk maar ik was niet ziek. Ik was zelfs gewoon naar mijn werk gegaan die ochtend om te werken maar dan met 1 arm. Helaas maar nu toch weer verder zoeken naar een baan. Ik zit er niet heel erg mee.
Toen was het 26 maart! Dag van het concert. Ik had mijn 5sos shirt uit de kast getrokken en aangedaan. We werden naar de melkweg gebracht en om 4 uur waren wij er. Eerst hebben we een tijdje in de zon gezeten maar we zijn uiteindelijk netjes in de rij gaan staan. Wij kregen nummer 299 en 300. Zo gaat dit altijd bij hun concert. Om 7 uur zouden de deuren open gaan. Om 6 uur kreeg ik opnieuw een appje uit Nieuw-Zeeland met de mededeling": Simone, blijf rustig, maar jullie hebben een upgrade gekregen en jullie hebben nu ook een Meet & Greet met de jongens van 5sos.'' Ik rustig hahahah ik heb alles bij elkaar staan schreeuwen en juichen. Ik kon het gewoon niet geloven. Een droom die uitkwam. Dus Nikki en ik mochten naar de M&G ingang lopen en dachten houdoe en ik zei tegen het meisje achter mij": jij bent nu nummer 299, succes.'' Daar stonden we dan. Eenmaal binnen en onze kaartjes gekregen, kregen we eerst een nieuw nummer van ze te horen en toen moesten we in een rij staan. Daar waren ze dan!! ik dacht alleen maar wat zijn ze klein in het echt. Nikki en ik mochten als 3e op de foto met ze. Wat zijn ze aardig en we konden ook nog even snel vragen hoe het met ze ging. Het ging zo snel maar wat was het te gek zeg! Daarna mochten we weer naar binnen en stonden we ook nog eens vooraan. Wat een top concert met geweldige nieuwe nummers en ook oude nummers. Best Night Ever!Oke genoeg slap geouwehoer. Ik kom weer ter zake waar jullie hiervoor op deze blog zijn hahaha.
12 april (vandaag dus) gingen we van 9 tot 11 naar de Obesitas kliniek. Zelfde riedeltje. Wegen en meten. Bespreken met de arts hoe het gaat, fietstest en een vragenlijst invullen zoals we vorig jaar mee begonnen waren. Thuis was ik 86.8 kilo en in de kliniek 88 kilo. Zoals zij dus hebben uitgerekend. Ik zit imiddels echt in het gemiddelde van het afvallen. Dit is boven verwachting want gemiddeld genomen zou ik nu stabiliseren. Dat gebeurd ook wel maar ik val ook nog langzaam af. Inmiddels ben ik nu 74% van mijn overgewicht kwijt. Super trots. Mijn spierkracht is van 63.6 naar 48% gegaan. Niet goed, echt totaal niet maar de arts verwacht dat dit ook nog gaat stabiliseren. Eigenlijk moest ik ook prikken voor vitamine waardes maar dit mag ik lekker in het MCA doen. De fietstest was deze keer 8 minuten lang. Met een hartslag van 130 lulde ik mezelf er zo doorheen. Ik had niet verwacht dat het zo makkelijk ging na vorige keer. Ik kwam er echt met gemak doorheen. Daar achteraan nog een vragenlijst ingevuld. Dit was voor ik geopereerd werd ook. Je lichaam en je mindset zijn veranderd dus willen ze weten hoe je dit traject vond en of je goed geholpen bent. Ook peilen ze je zelfvertrouwen en zelfbeeld nu. Ook dat gaat nu een stuk makkelijker. Ik krijg het met lastiger met mijn huidoverschot. Ik hoef maar de wasmand van de grond af te halen en ik hoor alles klapperen. Niet leuk want je schaamt je kapot of niemand het gehoord heeft. Dit wordt nog even een dingetje voor een jaar maar daarna ga ik schaamteloos door met aanvraag voor buikwandcorrectie.Dan dit nog even als bonuspunt. Ik heb weer contact gehad met RTV-NH. In mei ben ik 1 jaar en een maand geleden geopereerd en dan komen ze mij weer interviewen als een soort van finale met een samenvatting. Onwijs leuk natuurlijk. Ik zal ze ook eens vragen of ze het leuk vinden om mij te volgen op het moment dat ik ga knokken voor een buikwandcorrectie en toebehoren. Wie weet, Wie weet. Zodra het interview uit is zal ik m nog speciaal op de blog plaatsen.
Dit was weer genoeg leesvoer voor jullie denk ik. Zoals ik op mijn Facebook aankondigde: Over 3 weken, op 3 mei 2018 is mijn jaar na operatie voltooid en ga ik het na traject in waar ik om het half jaar en daarna om het jaar op controle terug kom. Dit is alleen maar wegen, meten en bloedprikken. Dit betekend geen groepssessies meer. Als het goed ik ontvang ik 3 mei mijn beeldje dat ik het goed doorstaan heb en we gaan de eindfoto van de groep maken.
Dan nu dit. Na 3 mei zal er ook niet meer veel te vertellen zijn in een blog. Wat ik ga doen is sowieso om het half jaar een korte blog schrijven over hoe ik ervoor sta. Verder ga ik het gevecht aan om te stabiliseren maar ook om stabiel te blijven. Na een jaar volledig stabiel te zijn, kom ik hier terug met mijn volgende gevecht naar een buikwandcorrectie en de aanvraag voor vergoeding. Hier ga ik jullie ook allemaal van op de hoogte houden want ook dat hoort nog steeds bij mijn gevecht naar een nieuwe toekomst. Simone 2.0 is bijna voltooid en we gaan door na Simone 3.0 met een strak lichaam erbij. In die tussentijd zal ik ook weer gaan schrijven op de ''fan'' pagina van mij op facebook. Typ in de zoekbalk op facebook: noksimone en dan vind je de gelijknamige titel zoals hier op mijn blog.
Voor nu was dit het weer en ik ben er dus weer op 3 mei voor een waarschijnlijk laatste blog.
Thnx voor het lezen Xxx
Abonneren op:
Posts (Atom)