Nok sessie 16 & 17! + samenvatting afgelopen 4 maanden

Hoi allemaal,

Wat duurde het lang hé maar hier is dan eindelijk mijn nieuwe blog!
Er is afgelopen 4 maanden weer genoeg gebeurd om weer eens een hele blog mee te vullen.

Ik begin op 15 januari 2018. Op deze dag was het mij eindelijk gelukt om die -40 kilo eraf te krijgen. Wat een gevoel was dat zeg. Heerlijk. Natuurlijk heb ik ook weer nieuwe foto's gemaakt ter vergelijking. Sommige van jullie zullen deze wel gezien hebben op mijn Facebook, maar ik ga ze hier natuurlijk ook nog even uploaden!

Op 1 februari 2018 mochten we weer naar de Obesitas kliniek. Dit was weer een volle dag van 9 tot 12.30 u. Ik kan het me niet goed meer herinneren maar ik geloof dat we begonnen met de arts en wegen/meten. Eigenlijk was het de normale routine. We hebben het voornamelijk gehad over hoe het ging en hoe je jezelf nu voelt. Joh het gevoel is niet te beschrijven hoe blij, trots en gelukkig ik nu ben. Ik heb echt nergens meer last van. Ik ben nog steeds erg blij met mijn keuze en ik zou het zo weer opnieuw doen. Ik ben een stuk zelfverzekerder en ik kan eindelijk zeggen dat ik zelf ook vind dat ik er echt goed en leuk uitzie met nieuwe kleding bijvoorbeeld. Dit keer sta ik ook achter deze uitspraak. Vroeger zei ik wel gewoon dat ik er goed uitzag maar diep van binnen was dat gevoel wel anders. Daarna wordt je gewogen en gemeten. Bij mij ging het nog steeds goed. Inmiddels was ik naar het gemiddelde gelopen dus viel nog steeds af volgens plan. Achteraf nog even een 6 minuten fietstest om te kijken naar je conditie. Dit was wel even zwaar maar het ging wel goed.

Bij de diëtiste kregen we de opdracht om plaatjes met suikerhoudende producten te bekijken. Daarna moesten we in groepjes bepalen hoeveel suikerklontjes in 1 van die producten zaten. Soms zaten we echt heel dichtbij het aantal maar van sommige had je ook zoiets van sodemieter daar zit echt flink wat suiker in. Daar sta je gewoon niet stil bij. (ik ben trouwens geen mierenneuker geworden over te veel suikers hoor, zoals je op het nieuws nu hoort). Dit spelletje heeft je wel bewust gemaakt maar dit wil niet zeggen dat je het niet mag, want het mag nog steeds maar met mate en je moet iets meer oppassen omdat je er een dumping van kan krijgen.

Bij de bewegingsdeskundige kregen we een harde les. We moesten met 3 springtouwen bekijken hoe je denkt hoe dik je nog bent, hoe je hoopt te zijn en wat je werkelijk bent. Dit was voor iedereen even slikken want wij hebben nog steeds wel een mentaliteit dat we denken nog dik te zijn dan dat we in werkelijkheid zijn. Ik schatte mezelf iets dunner in dan ik was maar ik ga wel de goede kant op! Na dit lesje met touw, gingen we nu met grote blokken stapelen. Deze werden, terwijl jij op afstand staat, uit elkaar getrokken, tot er een opening ontstaat. Hier moesten we gokken hoe groot de opening moest zijn om er vanaf de zijkant tussen te schuifelen. Je weet wel. Als je als gezet persoon achter iemand langs moet die de stoel niet goed heeft aangeschoven zodat jij je buik in moet houden om er achterlangs te komen. Hier gokte ik de opening te groot. Toch wel 5 cm want ik paste er makkelijk tussen. Die mindset moet nog even gereset worden naar het feit dat je toch slanker bent dan je denkt.

(tijdsprong, want we moesten in april pas weer terug komen)

Op 17 februari 2018 is mijn vader 50 jaar geworden. Het heeft ons ongeveer 9 maanden gekost om een mega feest te regisseren voor hem. Wat een knalfeest was het zeg! Lekker gegeten, gedanst en als cadeau een filmpje gemaakt van zijn 50 jaar op aarde en dat afgespeeld om een beamer. Het was een mega succes.

Het duurde ook niet lang tot het volgende feestje want op 20 februari was mijn moeder jarig en zij werd 49. We zijn lekker uiteten geweest bij van der Valk te Akersloot. Ja ook ik heb voor, hoofd en nagerecht gegeten. Dit waren best wel wat porties maar er zaten wel 3 pauzes tussen zodat mijn maagje het ook aankon. Aan het einde van de avond stond ik op ploffen echt tot mijn huig volgegeten. Niet de beste keuze maar heb er zeker wel van genoten en een mazzeltje want ik ben gelukkig niet ziek geworden haha.

Toen was het alweer maart. Op 1 maart 2018 begon ik bij een nieuwe baan. Ik werd ergens anders ingewerkt omdat de winkel waar ik zou komen nog open moest gaan. Contract getekend voor 13 uur maar werd gewoon 27 uur ingezet. Bonus dacht ik.

Op 15 maart was ik dan jarig. 21 jaar geworden. Legaal zuipen in Amerika hahaha. Nee hoor. Ik heb ervoor gekozen om lekker uit eten te gaan met het gezin. Lekker bij La cubanita. Ik wilde zo graag een strawberry daiquari cocktail proberen maar helaas was die alweer van de kaart gehaald. Dus ging ik voor een strawberry mojito. Oke ja ik was met 5 slokken klaar en nee niet omdat ik dronken was maar omdat ik anders niet kon eten. Daarna ga je bestellen. Ik had 2 schaaltjes, 1 met kleine spareribs en 1 met kipkluifjes. Fantastisch ik zat daarna ramvol. Oh ja en als kers op de taart werd ik doodziek in het restaurant. Het zweet brak me uit en ik werd erg misselijk. Ik moet zeggen we hebben in tijden niet zo slecht gegeten en het ging ook helemaal niet goed met de bestellingen. Dus betaald en weer naar huis. Ik liep kokhalzend naar de garage omdat ik zo ziek was geworden. Gelukkig ging het thuis weer snel beter.

Nou op 18 maart was dan het laatste feestje want mijn zusje Nikki werd 19 jaar. Wij vieren het dan ook altijd samen. Op 17 maart dan naar onze oma geweest met een puntje taart en op 18 ma
art zelf met andere opa en oma + onze vader en zijn vriend een hapje wezen eten bij de Uitkijk in Egmond aan zee. Wat was het weer lekker. We hebben natuurlijk ook lekker wat cadeautjes gehad. Maar het beste cadeau moest nog komen! In de ochtend van 17 maart kreeg ik een appje vanuit Nieuw-Zeeland. Onze favoriete band 5 Seconds Of Summer kwam naar Nederland 26 maart. helaas konden wij er niet heen. Maar wij kregen gewoon even te horen dat wij als cadeau naar het concert konden wooooowww. Niet normaal blij en opgewonden. We hadden er zoveel zin in. We zouden gewoon in de rij moeten gaan staan en dan konden we naar binnen om van ze te genieten en uit ons dak te gaan. Best Gift Ever!!

Eerst kreeg ik nog even een tegenslag te verduren. Op 20 maart ben ik in mijn proeftijd ontslagen omdat ik een slijmbeursontsteking en scheurtje in mijn schouder kreeg. Ze waren er niet van gediend dat ik me in mijn proeftijd ziek zou melden. Leuk maar ik was niet ziek. Ik was zelfs gewoon naar mijn werk gegaan die ochtend om te werken maar dan met 1 arm. Helaas maar nu toch weer verder zoeken naar een baan. Ik zit er niet heel erg mee.

Toen was het 26 maart! Dag van het concert. Ik had mijn 5sos shirt uit de kast getrokken en aangedaan. We werden naar de melkweg gebracht en om 4 uur waren wij er. Eerst hebben we een tijdje in de zon gezeten maar we zijn uiteindelijk netjes in de rij gaan staan. Wij kregen nummer 299 en 300. Zo gaat dit altijd bij hun concert. Om 7 uur zouden de deuren open gaan. Om 6 uur kreeg ik opnieuw een appje uit Nieuw-Zeeland met de mededeling": Simone, blijf rustig, maar jullie hebben een upgrade gekregen en jullie hebben nu ook een Meet & Greet met de jongens van 5sos.'' Ik rustig hahahah ik heb alles bij elkaar staan schreeuwen en juichen. Ik kon het gewoon niet geloven. Een droom die uitkwam. Dus Nikki en ik mochten naar de M&G ingang lopen en dachten houdoe en ik zei tegen het meisje achter mij": jij bent nu nummer 299, succes.'' Daar stonden we dan. Eenmaal binnen en onze kaartjes gekregen, kregen we eerst een nieuw nummer van ze te horen en toen moesten we in een rij staan. Daar waren ze dan!! ik dacht alleen maar wat zijn ze klein in het echt. Nikki en ik mochten als 3e op de foto met ze. Wat zijn ze aardig en we konden ook nog even snel vragen hoe het met ze ging. Het ging zo snel maar wat was het te gek zeg! Daarna mochten we weer naar binnen en stonden we ook nog eens vooraan. Wat een top concert met geweldige nieuwe nummers en ook oude nummers. Best Night Ever!

Oke genoeg slap geouwehoer. Ik kom weer ter zake waar jullie hiervoor op deze blog zijn hahaha.

12 april (vandaag dus) gingen we van 9 tot 11 naar de Obesitas kliniek. Zelfde riedeltje. Wegen en meten. Bespreken met de arts hoe het gaat, fietstest en een vragenlijst invullen zoals we vorig jaar mee begonnen waren. Thuis was ik 86.8 kilo en in de kliniek 88 kilo. Zoals zij dus hebben uitgerekend. Ik zit imiddels echt in het gemiddelde van het afvallen. Dit is boven verwachting want gemiddeld genomen zou ik nu stabiliseren. Dat gebeurd ook wel maar ik val ook nog langzaam af. Inmiddels ben ik nu 74% van mijn overgewicht kwijt. Super trots. Mijn spierkracht is van 63.6 naar 48% gegaan. Niet goed, echt totaal niet maar de arts verwacht dat dit ook nog gaat stabiliseren. Eigenlijk moest ik ook prikken voor vitamine waardes maar dit mag ik lekker in het MCA doen. De fietstest was deze keer 8 minuten lang. Met een hartslag van 130 lulde ik mezelf er zo doorheen. Ik had niet verwacht dat het zo makkelijk ging na vorige keer. Ik kwam er echt met gemak doorheen. Daar achteraan nog een vragenlijst ingevuld. Dit was voor ik geopereerd werd ook. Je lichaam en je mindset zijn veranderd dus willen ze weten hoe je dit traject vond en of je goed geholpen bent. Ook peilen ze je zelfvertrouwen en zelfbeeld nu. Ook dat gaat nu een stuk makkelijker. Ik krijg het met lastiger met mijn huidoverschot. Ik hoef maar de wasmand van de grond af te halen en ik hoor alles klapperen. Niet leuk want je schaamt je kapot of niemand het gehoord heeft. Dit wordt nog even een dingetje voor een jaar maar daarna ga ik schaamteloos door met aanvraag voor buikwandcorrectie.

Dan dit nog even als bonuspunt. Ik heb weer contact gehad met RTV-NH. In mei ben ik 1 jaar en een maand geleden geopereerd en dan komen ze mij weer interviewen als een soort van finale met een samenvatting. Onwijs leuk natuurlijk. Ik zal ze ook eens vragen of ze het leuk vinden om mij te volgen op het moment dat ik ga knokken voor een buikwandcorrectie en toebehoren. Wie weet, Wie weet. Zodra het interview uit is zal ik m nog speciaal op de blog plaatsen.

Dit was weer genoeg leesvoer voor jullie denk ik. Zoals ik op mijn Facebook aankondigde: Over 3 weken, op 3 mei 2018 is mijn jaar na operatie voltooid en ga ik het na traject in waar ik om het half jaar en daarna om het jaar op controle terug kom. Dit is alleen maar wegen, meten en bloedprikken. Dit betekend geen groepssessies meer. Als het goed ik ontvang ik 3 mei mijn beeldje dat ik het goed doorstaan heb en we gaan de eindfoto van de groep maken.


Dan nu dit. Na 3 mei zal er ook niet meer veel te vertellen zijn in een blog. Wat ik ga doen is sowieso om het half jaar een korte blog schrijven over hoe ik ervoor sta. Verder ga ik het gevecht aan om te stabiliseren maar ook om stabiel te blijven. Na een jaar volledig stabiel te zijn, kom ik hier terug met mijn volgende gevecht naar een buikwandcorrectie en de aanvraag voor vergoeding. Hier ga ik jullie ook allemaal van op de hoogte houden want ook dat hoort nog steeds bij mijn gevecht naar een nieuwe toekomst. Simone 2.0 is bijna voltooid en we gaan door na Simone 3.0 met een strak lichaam erbij. In die tussentijd zal ik ook weer gaan schrijven op de ''fan'' pagina van mij op facebook. Typ in de zoekbalk op facebook: noksimone en dan vind je de gelijknamige titel zoals hier op mijn blog.

Voor nu was dit het weer en ik ben er dus weer op 3 mei voor een waarschijnlijk laatste blog.
Thnx voor het lezen Xxx