Shout out to the old me❤️ allerlaatste blog.

Lieve familie, vrienden, kennissen en de 1500 lezers van mijn blog. Het moment is aangebroken, ik ga stoppen met mijn blog. In februari 2017 begon ik deze blog om familie en vrienden op de hoogte te houden over hoe ik de strijd aanging tegen obesitas doormiddel van een maagverkleining. Ik wist toen nog niet dat deze blog een begrip ging worden en zo'n toestroming van mensen zou hebben. Normaal gesproken weet ik altijd heel goed wat ik wil schrijven in m'n blog maar nu vind ik dit toch wel lastig dus begin ik maar zoals ik dat normaal gedaan heb, met een update. Inmiddels is het 100 dagen geleden dat ik m'n buikwandcorrectie heb gehad. In de tussentijd heb ik 3x een controle gehad. De 1e controle was goed. De arts heeft gekeken en gevoeld. Het viel op dat de rechterkant van m'n buik toch nog wel flink gezwollen bleef. M'n vermoeden was vocht van de operatie en die vermoeden werd bevestigd door de arts. Het was vocht en oud bloed wat zich opgehoopt had. Om mijn pijn een beetje te verlichten stak de arts een naald in m'n buik om het vocht te draineren. Niet normaal wat voelde dat goed. Helaas was dit ook maar een beetje van korte duur want na een dag voelde ik het vocht terug ophopen maar gelukkig had m'n arts een afspraak gemaakt bij de radioloog want zij konden even beter zien met een echo waar het vocht in m'n buik zat. Een week later ging ik naar de afspraak met de radioloog. Super aardige man en een super aardige verpleegkundige. Samen stonden ze lekker te harken aan m'n buik. De radioloog maakte grapjes en zodoende had ik niet eens door dat er een flinke naald 2x door m'n buik heenging. Tja er werd toch flink wat vocht uitgehaald en 't was eigenlijk best bizar om dat te zien via de echo, want ik kon natuurlijk meekijken. Daarachter had ik meteen terug controle bij de chirurg. Hij vroeg hoe het was gegaan en keek daarnaast nog even naar m'n buik hoe de revalidatie verliep. Alles zag er gelukkig goed uit, ik kreeg groen licht voor tillen tot 10 kilo, buikspier oefeningen en ik mocht gaan smeren met litteken crème. Ergens in mei wilde hij me pas weer terug zien. 22 maart ging ik weer volledig 36 uur aan het werk zonder op te bouwen. Volledig rayon draaien met zware karren trekken en duwen, zwaar tillen en ook gewoon kassa draaien. Alles ging goed maar 't was zeker zwaar en toch was er wel wat angst bij mij vanwege m'n buikspieren. Helaas liep ik af en toe een open wondje op maar gelukkig duurde dat niet lang voor 't weer dicht was. Zodoende pakte ik volledig terug m'n leven op, m'n nieuwe leven, slank, gelukkig en gezond. Toen kwam corona ineens om de bocht maar toch mocht ik blijven werken want ja ik werk in een supermarkt. Spannend werd het wel want m'n controle bij de arts was op 4 mei.... Ging dat wel door, we wachten af.... Toen was het 4 mei, ik had eerder al gebeld of m'n afspraak doorging en ja pfieuw het ging door. Natuurlijk met maatregelen. Bizar eigenlijk. M'n zusje moest buiten het ziekenhuis blijven en ik moest alleen naar binnen, handen ontsmetten en een mondkapje op. Gelukkig was het een relatief korte afspraak. Geen hand geven maar gewoon even zwaaien, er zijn foto's gemaakt van m'n buik van 't resultaat en verder wat vragen gesteld over hoe het ging. De arts zei: "blijf in goede gezondheid, ga zo door en hou je goed, als er iets is ben je altijd welkom maar voor nu zeg ik je gedag." met andere woorden, dit was de laatste controle😁. Het is gedaan, alles is achter de rug. Terug kijkend op de afgelopen 3 jaar met ups en downs. Het was zwaar, de tranen, de dumpings, de rottige reacties wat ik kreeg, maar dat werd ook beloond met de kilo's die eraf gingen, de centimeters omvang ook, de nieuwe kleding wat ik kon kopen, de complimenten waar ik soms nog niet mee kan omgaan maar vooral de steun dat ik van alles en iedereen heb gehad! Papa, Mama en Nikki ik wil jullie het allermeest bedanken voor de steun, jullie stonden achter me dat ik de beslissing had genomen om voor een maagverkleining te gaan. Jullie gingen overal mee naartoe om informatie in te zamelen om vervolgens nog met zekerheid aan mij te vragen of ik dit nog steeds wilde doen. Jullie stonden naast me tijdens de sessies, de operatie en dat ik de duivel was in de strijd! Want ja ik ben ook een duivel geweest als het zwaar was. Jullie stonden opnieuw naast me in de beslissing voor een buikwandcorrectie. Jullie hebben me geholpen met het geld bij elkaar te krijgen voor de operatie en opnieuw mama stond jij tegenover de duivel na m'n operatie terwijl jij ook zware momenten beleefde. Mn familie wil ik ook bedanken voor de complimenten en steun tijdens beide operaties. Lisa L, jou wil ik bedanken voor de complimenten, de bemoedigende woorden en je gulle hulp voor m'n buikwandcorrectie. Daar blijf ik je echt super dankbaar voor! Carolien en Roos van RTVNH ik wil jullie ontzettend dankbaar voor het in beeld brengen van mijn strijd, obesitas en als laatste nood een maagverkleining. Jullie hebben kunnen tonen dat een maagverkleining niet zo makkelijk is als mensen juist denken. Jullie hebben van begin tot eind mij gevolgd en geholpen om m'n blog op de kaart te zetten,om mensen een duwtje in de rug te geven die nog aan het twijfelen waren en om te laten zien dat obesitas ook aan andere dingen ligt dan alleen maar eten. Dank jullie wel dat jullie mij de kans gaven om mijn verhaal te mogen vertellen op camera en op jullie site! Dan wil ik ook nog m'n NOK groepje bedanken, de bende van ellende🤪 lieve luitjes, ongelooflijk bedankt dat we samen de strijd zijn aangegaan. Ik had me geen ander groepje kunnen wensen dan jullie! Samen gelachen, samen gehuild. We hebben ontzettend veel aan elkaar gehad. Ik was dan wel de jongste maar ik heb enorm veel van jullie geleerd. Jullie waren en zijn mijn steun geweest in en buiten de kliniek! Jullie zijn stuk voor stuk toppertjes, bedankt voor alles en ik mis jullie ontzettend! NOK Beverwijk en RKZ Beverwijk wil ik ook onwijs bedanken dat ze mij hebben toegelaten en het team dat mij begeleidt heeft tijdens deze strijd. Ik heb veel van jullie geleerd en ik ben anders tegen dingen in het leven aan gaan kijken. Jullie zijn een belangrijk team in de strijd tegen obesitas! Stichting overgewicht Nederland en met name Inez, dank u wel dat u contact met mij zocht via hier, dank u wel dat u mij betrok in een aantal zaken voor mensen met overgewicht. Ik ben u dankbaar dat u mij in contact bracht met een aantal mensen zoals Lauren waaraan ik mijn verhaal mocht vertellen in verband met een studie bijvoorbeeld. Onwijs leuk vond ik dat om mensen te kunnen helpen. AZ Sint-Jan Brugge en dokter de Frene ook erg bedankt voor het luisteren naar m'n wensen, het uitvoeren van de buikwandcorrectie en de begeleiding dat ik voorafgaand van de operatie maar ook erna gekregen heb. Ik heb mede dankzij u het lichaam gekregen waar ik vroeger alleen maar van kon dromen maar nu werkelijk is geworden. Eindelijk slank en kan ik deze zomer als ik chance heb toch nog in bikini over het strand paraderen! Heb ik nu iedereen bedankt? Neem me niet kwalijk als ik je vergeten ben🙈 ik ben iedereen dankbaar die achter of naast mij stond de afgelopen 3 jaar. Als hobby ben ik deze blog begonnen maar met plezier heb ik deze blog bijgehouden en met hulp uitgebreid tot een informatieve blog wat bekend ik geraakt in Nederland doormiddel van nieuwsitems, interviews en shares! Ongelooflijk tof dat ik een rol mocht spelen in het bestrijden van obesitas en dat ik mensen kon helpen door mijn eigen verhaal te delen! Met alle liefde heb ik dit gedaan maar er komt nu een einde aan. Ik begon met een gewicht van 132.6 kilo en eindig met een gewicht tussen de 75 en 76 kilo! 3 jaar lang heb ik jullie een inkijk in m'n leven gegeven, alles blootgelegd van mn gewicht, ziektes, uitslagen van ziekenhuizen, onzekerheden waarmee ik aan 't dealen was, persoonlijke foto's heb laten zien wat m'n eigen omgeving zelfs nog nooit gezien had en natuurlijk de operaties van m'n leven gedeeld. Mijn leven heeft een positieve wending gekregen, slank, gezond en gelukkig. Mijn strijd is gestreden en ik heb volledig gewonnen!! Ik sta in m'n toekomst en ga keihard door💪🏻. Op naar m'n carrière uitbouwen, met de toekomstige liefde van m'n leven de toekomst uitbouwen en voornamelijk gezond en gelukkig door te gaan waarvoor er gevochten is❤️❤️ Lieve mensen allemaal bedankt voor het volgen, het lezen en de complimentjes dat ik kreeg! Dit boek is afgesloten maar m'n volgende hoofdstuk staat alweer klaar maar dan achter gesloten deuren😜 Blijf gezond, help elkaar, laat elkaar in hun waarde en oordeel niet want je weet niet wat er privé speelt dan mensen in het openbaar laten zien!! Met heel veel liefde geschreven m'n laatste blog, dikke kus! Xxx Simone

Mission accomplished!

Lieve allemaal, Inmiddels bijna een week geleden dat ik geopereerd ben aan m'n buikwandcorrectie. Mijn god wat een week! Ik wist dat het een zware operatie zou worden maar dit had ik toch iet wat onderschat. Ik loop de week met jullie door. Vrijdag 31 januari was het zover. Om 9u werd ik opgenomen in het ziekenhuis van Brugge. Ik lag met 1 ander persoon op de kamer en zou rond 12u30 onder het mes gaan. Het was wachten maar nog voor de klok 11u30 sloeg werd ik al opgeroepen om me om te kleden en mee te gaan met transport naar de operatie kamer. Vraag me niet hoe maar ik ben heel rustig gebleven ondanks ik natuurlijk ook gewoon weer nerveus was. Eenmaal wachtend tot ik zou worden voorbereid kwam de vrouwelijke anesthesioloog mij ophalen met de operatie tafel en daar moest ik op gaan liggen en werd doorgereden naar de voorbereiding kamer. Ik werd lekker aan de praat gehouden en het infuus werd in m'n hand gestoken. De schuifdeur naar de OK stond open en ik zag in weerspiegeling de chirurg die nog bezig was met de laatste patiënt. Er stond ook muziek op in de OK, daar zette ik m'n focus op om rustig te blijven. Inmiddels kwam ook de mannelijke anesthesioloog. Toffe mensen waren dat! Er werden wat vragen gesteld en de chirurg kwam mij aftekenen. Tja noem het schilder op nummer voor gevorderden 😂 zo voelde ik me. De chirurg riep nog even hardop wat er op m'n arm tatoeage stond en zei we gaan er iets moois van maken. De anesthesiologen spoten mij plat en zeiden slaapwel en tot sebiet. Mijn laatste woorden waren ook, tot sebiet! Eenmaal wakker had ik het koud en zag dat de klok op 16u stond. Ik lag op de verkoever. Ik kreeg een verwarming onder m'n deken, hoe zalig was dat. Om 17u werd ik door 2 verpleegkundigen terug gereden naar m'n kamer. Kort heb ik daar m'n moeder, zusje en stiefvader gezien. En vanaf daar begon m'n revalidatie. De zelfde avond kwam de arts een controle doen. De buikband ging af en ik zag m'n nieuwe buik! 4 kilo is een heel groot kind zei de chirurg, bizar... 4 kilo dat had ik niet verwacht! De volgende ochtend tja geen pijn, Meer ongemakkelijk gevoel en trekkende wonden en brandende irritatie. M'n lichaam heeft wat te verduren gehad. Liposuctie op 8 plaatsen, een navel dat nieuw gemaakt was, een grote snede van heup tot heup en ook m'n buikspieren aan elkaar gezet. De narcose zat nog diep in m'n lichaam. Het enige wat ik kon was huilen, huilen en nog eens huilen. Alle ellende van 't verleden, de operaties, de ongemakkelijke pijn en de hormonen, alles kwam er in 1x uit. Dit heeft tot de dag van m'n ontslag geduurd. Ik kon alleen maar roepen dat ik spijt had (heb ik niet) maar op dat moment vraag je jezelf echt af van waarom heb ik dit gedaan.. Op maandag werd ik ontslagen uit het ziekenhuis. De terugrit naar huis ging goed maar was lastig. Ik had een kussen tussen m'n gordel en buik. Eenmaal thuis alleen maar rusten op de bank of in een stoel. Alles was chaotisch, in m'n hoofd, thuis. Het was gekkenwerk. Waar was ik in godsnaam aan begonnen, had ik mezelf niet kunnen accepteren met 4 kilo huid meer? Had de maatschappij z'n waffel niet kunnen houden met hun vooroordelen hoe een persoon eruit moet zien? Oké goed weetje dat ging allemaal door mijn hoofd, zo ellendig voelde ik me. Al die ellende voelde ik tot gisteren, woensdag 5 februari. Door de narcose liggen je darmen plat... Ook dat nog. Ik heb vochtophoping van jewelste in m'n buik dus ik lijk wel zwanger 😂 en ik loop als een oud wijf met een bochel. Ohja en niet te vergeten kwam ook de maandstonden even vertellen dat ik zwanger lijk maar niet ben hahaha Maar, alle ellende terzijde... Vandaag 6 februari voel ik me goed. Ik heb goed geslapen. Ik kan een heel klein beetje op m'n zij slapen, wat nog pijn doet. Ik kon iets rechterop lopen maar door de vocht nu toch weer wat krommer. De thuisverpleging is geweest en alles ziet er keurig rustig uit. De pijn wordt minder alleen het branderige van de vocht blijf ik voelen bij het opstaan. Nu verder blijf ik het rustig aan doen. Herstellen is 't belangrijkste en vanuit daar zien we wel weer verder. Ik heb gevochten en gestreden en ik steek naar iedereen die dacht dat ik het niet kon, m'n middelvinger op want ik lach het laatst en hard ook (nu alleen niet vanwege m'n pijnlijke buikspieren) hahahaha Dit was het voor nu, ik wacht voorlopig even met een nieuwe blog tot het resultaat er echt goed zichtbaar is. Hooguit een kleine update 10 februari omdat ik dan een controle heb. Xx Simone

Vooropname achter de rug😁

Hoi allemaal, Allereerst de beste wensen voor 2020 met veel liefde en geluk❤️ Vandaag ben ik terug naar het ziekenhuis in Brugge geweest. Dit zou de dag zijn dat ik geopereerd zou worden aan een buikwandcorrectie maar helaas had ik het geld nog niet bij elkaar dus is het verschoven en vond vandaag de vooropname plaats. Om 14u30 moest ik mij aanmelden bij de balie met ingevulde vragenlijsten voor de anesthesioloog. Ook hier werkt het allemaal net even anders. Ik had verwacht dat ik de anesthesioloog te spreken zou krijgen zoals dat ook in Nederland gebeurd maar dat was niet zo. Ik werd opgehaald door een vrouwelijke arts van de vooropname. Zij liep samen met mij de vragenlijst door waaronder: gewicht en lengte, of ik al eerdere operaties heb gehad, of ik een bepaalde allergie heb en zo doende. Ook werd mijn bloeddruk opgemeten en dat was netjes, ik heb nooit een hoge bloeddruk gehad dus daar maakte ik me zeker geen zorgen over😜 Ook moest ik getest worden of ik het MRSA virus zou hebben dus moest ik met een wattenstaafje m'n mond door, m'n neus door (JEUK😂) en een wattenstaafje langs m'n lies halen. Oké nog nooit heb ik dit moeten doen in Nederland haha daar vragen ze gewoon of je dat virus hebt, opzich een goede preventie zoals ze dat hier doen😉. Daarachter werd m'n enkel opgemeten omdat ik, oh mijn god, geloof me, de meest sexy kousen aangemeten krijg😂 die sexy kousen zullen tot aan m'n lies opgetrokken worden om ervoor te zorgen dat er minder kans is op trombose😌. Helemaal op het einde moest ik nog 3 buisjes bloed afgeven en dat was het alweer. Goedgekeurd voor de operatie😉 Ik moet op 24 januari even stoppen met m'n vitamine supplementen in verband met de operatie en op 30 januari zal ik gebeld worden met het tijdstip dat ik opgenomen wordt op 31 januari😁 voor de zekerheid is m'n opname 3 tot 4 dagen gepland maar als 't goed gaat mag ik natuurlijk eerder naar huis en ik moet op de dag van de opname een voorschot doen op de hospitalisatie van 150 euro maar dat kan ik weer declareren bij de Bond Moyson! Dus de 1 na laatste stap is genomen en de laatste stap voor de operatie is de 3500 euro ophoesten en dan ga ik eindelijk onder het mes🤯 bijna bijna bijna, nog 28 dagen tegaan💪🏻 Mijn volgende blog had ik beloofd op 31 januari maar de vraag is natuurlijk hoe ik uit de narcose kom want anders probeer ik op 1 februari de hele operatie door te nemen met jullie😁 Dit was het weer en tot dan! Xx Simone