Mission accomplished!

Lieve allemaal, Inmiddels bijna een week geleden dat ik geopereerd ben aan m'n buikwandcorrectie. Mijn god wat een week! Ik wist dat het een zware operatie zou worden maar dit had ik toch iet wat onderschat. Ik loop de week met jullie door. Vrijdag 31 januari was het zover. Om 9u werd ik opgenomen in het ziekenhuis van Brugge. Ik lag met 1 ander persoon op de kamer en zou rond 12u30 onder het mes gaan. Het was wachten maar nog voor de klok 11u30 sloeg werd ik al opgeroepen om me om te kleden en mee te gaan met transport naar de operatie kamer. Vraag me niet hoe maar ik ben heel rustig gebleven ondanks ik natuurlijk ook gewoon weer nerveus was. Eenmaal wachtend tot ik zou worden voorbereid kwam de vrouwelijke anesthesioloog mij ophalen met de operatie tafel en daar moest ik op gaan liggen en werd doorgereden naar de voorbereiding kamer. Ik werd lekker aan de praat gehouden en het infuus werd in m'n hand gestoken. De schuifdeur naar de OK stond open en ik zag in weerspiegeling de chirurg die nog bezig was met de laatste patiënt. Er stond ook muziek op in de OK, daar zette ik m'n focus op om rustig te blijven. Inmiddels kwam ook de mannelijke anesthesioloog. Toffe mensen waren dat! Er werden wat vragen gesteld en de chirurg kwam mij aftekenen. Tja noem het schilder op nummer voor gevorderden 😂 zo voelde ik me. De chirurg riep nog even hardop wat er op m'n arm tatoeage stond en zei we gaan er iets moois van maken. De anesthesiologen spoten mij plat en zeiden slaapwel en tot sebiet. Mijn laatste woorden waren ook, tot sebiet! Eenmaal wakker had ik het koud en zag dat de klok op 16u stond. Ik lag op de verkoever. Ik kreeg een verwarming onder m'n deken, hoe zalig was dat. Om 17u werd ik door 2 verpleegkundigen terug gereden naar m'n kamer. Kort heb ik daar m'n moeder, zusje en stiefvader gezien. En vanaf daar begon m'n revalidatie. De zelfde avond kwam de arts een controle doen. De buikband ging af en ik zag m'n nieuwe buik! 4 kilo is een heel groot kind zei de chirurg, bizar... 4 kilo dat had ik niet verwacht! De volgende ochtend tja geen pijn, Meer ongemakkelijk gevoel en trekkende wonden en brandende irritatie. M'n lichaam heeft wat te verduren gehad. Liposuctie op 8 plaatsen, een navel dat nieuw gemaakt was, een grote snede van heup tot heup en ook m'n buikspieren aan elkaar gezet. De narcose zat nog diep in m'n lichaam. Het enige wat ik kon was huilen, huilen en nog eens huilen. Alle ellende van 't verleden, de operaties, de ongemakkelijke pijn en de hormonen, alles kwam er in 1x uit. Dit heeft tot de dag van m'n ontslag geduurd. Ik kon alleen maar roepen dat ik spijt had (heb ik niet) maar op dat moment vraag je jezelf echt af van waarom heb ik dit gedaan.. Op maandag werd ik ontslagen uit het ziekenhuis. De terugrit naar huis ging goed maar was lastig. Ik had een kussen tussen m'n gordel en buik. Eenmaal thuis alleen maar rusten op de bank of in een stoel. Alles was chaotisch, in m'n hoofd, thuis. Het was gekkenwerk. Waar was ik in godsnaam aan begonnen, had ik mezelf niet kunnen accepteren met 4 kilo huid meer? Had de maatschappij z'n waffel niet kunnen houden met hun vooroordelen hoe een persoon eruit moet zien? Oké goed weetje dat ging allemaal door mijn hoofd, zo ellendig voelde ik me. Al die ellende voelde ik tot gisteren, woensdag 5 februari. Door de narcose liggen je darmen plat... Ook dat nog. Ik heb vochtophoping van jewelste in m'n buik dus ik lijk wel zwanger 😂 en ik loop als een oud wijf met een bochel. Ohja en niet te vergeten kwam ook de maandstonden even vertellen dat ik zwanger lijk maar niet ben hahaha Maar, alle ellende terzijde... Vandaag 6 februari voel ik me goed. Ik heb goed geslapen. Ik kan een heel klein beetje op m'n zij slapen, wat nog pijn doet. Ik kon iets rechterop lopen maar door de vocht nu toch weer wat krommer. De thuisverpleging is geweest en alles ziet er keurig rustig uit. De pijn wordt minder alleen het branderige van de vocht blijf ik voelen bij het opstaan. Nu verder blijf ik het rustig aan doen. Herstellen is 't belangrijkste en vanuit daar zien we wel weer verder. Ik heb gevochten en gestreden en ik steek naar iedereen die dacht dat ik het niet kon, m'n middelvinger op want ik lach het laatst en hard ook (nu alleen niet vanwege m'n pijnlijke buikspieren) hahahaha Dit was het voor nu, ik wacht voorlopig even met een nieuwe blog tot het resultaat er echt goed zichtbaar is. Hooguit een kleine update 10 februari omdat ik dan een controle heb. Xx Simone