21 april aanstaande is het alweer 2 jaar geleden dat ik de keuze heb gemaakt wat mijn leven zou veranderen, mijn maagverkleinende operatie. Inmiddels ben ik een jaar stabiel en schommelde ik tussen de 87 en 88 kilo. Een paar weken geleden woog ik zelfs na een flinke griep 84 kilo. Stiekem heb ik mijn persoonlijke doel van 85 kilo ook behaald. Inmiddels ben ik nu zelfs 83 kilo na een voor mij stressvolle emigratie naar België. Naast alle positiviteit, blijdschap, trots en goede gezondheid heb ik er helaas ook iets negatiefs aan overgehouden, een huidoverschot op mijn buik van meer dan 6 cm. Wat ik ook doe en probeer, het is niet te verhelpen. Mijn huid is zo dusdanig uitgerekt dat het niet meer terug veert naar een normale vorm. Dit zorgt ervoor dat ik erg onzeker wordt voor en door mijn lichaam, ondanks dat ik nu eindelijk slank ben. Een plaatsvervangende schaamte.
Het allerergste vind ik nog dat de maatschappij mijn onzekerheid extra voedt. Het lijkt alsof ik niet trots op mezelf en op mijn lichaam mag zijn. We brengen producten op de markt met de gedachte dat meiden dan wat meer zelfvertrouwen zouden krijgen maar een speciale contour uitbrengen voor je borsten, buik of vrij recent nog voor je geslachtsdeel geeft juist een tegenovergestelde werking. Ik vind het lastig om te begrijpen dat men van elkaar een ideaalbeeld geschetst heeft wat zowel mannen als vrouwen zeer onzeker maakt. Het zijn trouwens niet alleen bepaalde producten maar ook bepaalde fit goeroes. Ik noem geen namen maar een bekende Nederlandse roept alleen maar dat er minder gegeten en meer gesport moet worden wil je van je cellulitis afkomen. Bullshit. Dit soort opmerkingen zijn een vorm van Fatshaming. Fatshaming is zoiets serieus dat mensen er letterlijk een lichaamsstoornis van krijgen. Een mega laag zelfbeeld dus. Fatshaming kan zo ontzettend gemeen zijn maar beseffen mensen ook wel hoe gevaarlijk het kan zijn voor de persoon die geshamed wordt? Dit kan gewoon leiden tot anorexia of het ergste geval suïcidale gedachtes. Fatshaming.... mensen die hier aan doen vind ik beperkt in hun denkwijze over hoe het menselijk lichaam eruit hoort te zien. Dit soort personen en uitspraken maken mij net zo onzeker mag je gerust weten.
Ik ben het zat om corrigerende onderkleding aan te moeten om mijn huidoverschot te verbloemen, sterker nog te verstoppen. Ik kan het er niet af sporten of door te sporten dat het minder wordt. Ik heb een buikwandcorrectie nodig, wil ik het weer strak en platter krijgen. Elke ochtend sta ik met helse rugpijn op omdat die huidflap vreselijk trekt aan de voorkant. Ik kan eindelijk een maat 40/42 skinny jeans aan maar als hij bij mijn buik komt moet ik die flap letterlijk als een shirt in mijn broek stoppen/vouwen. Mijn buik vouwt ook op. Als dat strakke gedrocht eindelijk dicht zit dan blijf je zo'n (voor mij) lelijke bult van een buik zien. Hoe graag ik ook wil, verstoppen lukt niet. Zie het als een gelkussen, de ene kant zit strak en plat maar boven de knoop en rits hoopt het toch weer op.
Het is gewoon zo dat obesitas veel met je lichaam doet maar een maagverkleining geeft je lichaam ook een opdonder. Het kost veel tijd, moeite en energie en je eindigt met een fantastisch slank resultaat maar je houdt dan toch ook een huidoverschot over en dat is ook waar je in het begin voor gewaarschuwd wordt als je een maagverkleining aangaat. Helaas zorgt dit er mentaal bij mij voor dat die huidoverschot je toch nog even herinnerd wordt aan hoe zwaar ik eigenlijk was. Alles hangt naar het zuiden vanaf m'n borstkas tot mijn bovenbenen. Het lastige waar ik op het moment mee deal is dat ik bang ben wat andere mensen van mij denken. In mijn hoofd vul ik andermans gedachtes in maar als ze echt zeggen wat ze denken van jou of je lichaam en dat in een positieve zin, dan geloof ik ze eigenlijk niet. Zo onzeker maakt het huidoverschot mij. Überhaupt de gedachte dat ik straks in een relatie zit en ook intiem ga zijn, ik moet/durf eer niet eens aan te denken want ja hoe kan iemand mijn lichaam accepteren als ik dat zelf nog niet eens kan!Daar ga ik vandaag verandering in brengen, nog voor ik mijn 2 jarig jubileum van mijn maagverkleining mag vieren. Ik ga mezelf meer laten zien! of men nu wilt of niet!
Inmiddels heb ik een nieuwe tankini gekocht met een high waisted bikinibroekje (bikini is nog iets te gewaagd voor mij). Mijn oude tankini is te groot geworden en ik had een zwemshort om mijn bovenbenen te verbergen maar deze is versleten en heeft dus enkele reis prullenbak gekregen. Stap 1 is dus gezet om mezelf meer te laten zien.
Omdat ik altijd voor alles en iedereen mijn buik heb verstopt, ga ik het nu openbaar laten zien in de vorm van foto's in m'n blog hier. Ik doe dit om 3 redenen.. 1:omdat IK het geschetste ideaalbeeld wil doorbreken! Ik zal en wil ook niet in het ideaalbeeld horen! 2: omdat ik ook een nadeel wil laten zien van het afvallen, met of zonder maagverkleining en 3: omdat mijn blog informatief en als hulpmiddel wordt gezien door mensen die ook een maagverkleining willen of omdat ze al in het voor of natraject zitten. Voornamelijk heb ik het besluit genomen omdat ik mijn zelfvertrouwen terug wil nog voor ik een buikwandcorrectie krijg!
Mijn buik heeft een verhaal. Mijn lichaam zit vol met striae, heeft 4 littekens van een operatie dat mijn leven veranderde en ik heb een huidoverschot van meer dan 6 cm EN WAT KAN MIJ HET EIGENLIJK SCHELEN! Ik mag er zijn! in kleding of in ondergoed. Ik ben trots op hoe ik nu ben ondanks ik volgens de ''regeltjes'' nog overgewicht heb. Ik mag er zijn ook met maatje meer. Ik laat me niet meer gek maken door wat andere van mij vinden of denken! Je neemt mij maar zoals ik ben want echte schoonheid zit van BINNEN!Voor iedereen die in het zelfde schuitje zitten als ik: Je bent mooi zoals je bent. Wees jezelf en blijf jezelf want je mag er wezen. Dik, dun, lang en klein. Je bent zoals je bent en verander voor niemand!
Xx Simone